Η πορεία μου είχε στροφές,
δυστυχώς γρήγορες, πάντα κλειστές.
Το κυνήγι αγάπησα, μα έγινα θύμα.
Φλοίσβο έψαχνα στου καλοκαιριού το κύμα.
Στα τελευταία μου, μια μαύρη Κυριακή
ήρθες και μ’ έσωσες εσύ.
Με τη ματιά σου, Δώρο Θεού,
τέλος παράνοιας για μένα, τ’ αθεράπευτου τρελού.
Με σκόρπισες σ’ απείρους παραδείσους,
αληθινούς, ανάμεσα στους μύθους τους ζωντανούς.
Ήσουν για μένα Δώρο Θεού,
λύση στα μάγια του χαμένου μου εαυτού.
©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
You have rejected the world,
You didn’t care of the results,
Only one was important,
Touching my lips every night again again…
***
But, I betrayed a love,
And a woman who did everything for me,
Lies again and again
Killing your trust forever…
***
And the end I had with you, helped me to know
What I have when I don’t keep all the rules
The fair punishment was given,
Is the feeling of sleeping alone, sleeping alone….
©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια..
Κάθε νύχτα μου κάποια περιμένω
είν' αργά, μα δεν πειράζει.
Κάθε νύχτα μου για 'σένανε ανασαίνω
όλα στα μάτια σου, η ζωή και το σκοτάδι...
***
Θέλω τώρα να σε δω
πως ν' αντέξω μακριά σου
Θέλω τόσο κάτι να σου πω
ταξίδια κάνω μες στα φιλιά σου....
***
Κοίτα με για ακόμη μια φορά
τον πόνο μου λίγο να ξεχνάω.
Άκουσε μέσα μου ξανά
αυτό που τώρα τραγουδάω.....
***
Μάλλον τώρα είναι η στιγμή
που θα ανοίξουν για σένα τα φτερά μου
η μοίρα ας τιμωρηθεί
που σε πήρε από κοντά μου....
***
Κοίτα με για τελευταία, πια, φορά
τον πόνο μου λίγο να ξεχάσω.
Άκουσε μέσα μου ξανά
του έρωτά μου το μελωδικό το μπάσο....
©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Σήμερα, νωρίς στις 5 το πρωί
είπα να κάνω μια ευχή.
Θεέ μου, μόνο για Εσένα είν' αυτή,
η δική μου προσευχή.
***
Θεέ μου, απόψε που τη Φύση σου κοιτάς,
ρίξε μια ματιά στο Κόσμο τούτον.
***
Θέτω ένα πρόβλημα στο τραπέζι επάνω,
κάθε πρόσωπο να 'ναι χαρωπό,
το ζητώ σαν το ζητιάνο.
Μα δεν είναι μόνο αυτό.
***
Κάνε μια κίνηση εμπρός
και πάρε το κεφάλι,
από όποιον είν' οχτρός
και τους νέους θέλει στη ζάλη.
***
Θέε μου, εγώ σε Σένα πιστεύω μόνο,
το ξέρω, με άκουσες και τούτη τη φορά.
Είθε να μηδενίσω από μίσος και πόνο.
Εκεί που οι καμπάνες χτυπούν, για Εσένα, μπάσα και δυνατά.
Στη δική μου την καρδιά.
Αμήν.
©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Ψάχνω ξανά
να βρω φως από δρόμους σκοτεινούς.
-Αγάπη πουθενά-
Χάνω το νήμα στο χάος της ζωής μου…
***
Όλοι τα 'χουν βάλει με την Αγάπη.
Η αγάπη πάει στα λεφτά.
Για μια ουτοπία και μια αυταπάτη,
αν το πάρουμε και φιλοσοφικά.
***
Έτσι, το Θεό μου θ’ακούσω.
Το ποτάμι της κακίας δεν θα με φτάσει.
Κι αν τύχει με Φως θα λούσω
όποιον απ’ το δρόμο μου περαστικός περάσει…
©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Το πάθος που ξεχύνεται από κάποιο ηθελημένο φάλτσο,
είναι αυτό το πάθος που με μεταμφιέζει σε κύριο παλιάτσο,
έναν όμως παλιάτσο- απομίμηση
που δεν ξεχνά να μάχεται στη δική σου θύμηση.
Και ως ένας κύριος άγγελος για σένα,
ηρεμώ στο χαμόγελό σου όσο μ’ άλλο κανένα.
Μα κι αν ποτέ βρω άλλο σπάνιο κύριο,
αυτή δε θα ναι η λύση στης αγάπης μου το μοναδικό μυστήριο…
Ήσουν και είσαι αυτό που ήθελα να ζήσω,
τρελός και ημιθανής για την πάρτη σου να πολεμήσω.
Ακόμα και με καμουφλάζ το κόκκινο του πάθους ποτάμι,
η αγάπη και ο αλήτης έρωτας να πεταχτούν δεν κάνει!
Αυτό που είμαι είναι ένας κρυφός παθιασμένος στρατιώτης,
στα κόκκινα και στα ροζ ονείρατά σου
περιχαρής δεσμώτης.
Αχ αυτή η γοητεία σου πώς με συναρπάζει,
τον τεμπέλη το θεό τον Έρωτα δε θ’ αφήσω να νυστάζει!
Σου ‘δειξα τον τρόπο, έτσι να μ’ αγαπάς
δεν φοβάμαι-δεν φοβάσαι, να πολεμώ-να πολεμάς.
Ας αφήσουμε τρέλα και συναίσθημα να μας παρασύρει,
ας βάλουμε το μέλι του έρωτά μας σ’ αιώνιο ποτήρι!
©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Με κοιτάς στα μάτια και με ρωτάς τι βλέπω,
αγγίζεις το χέρι μου...
Σε βλέπω. Κλείνω τα μάτια…
Τι σιωπή σκέφτομαι να σπάσω...
Ένιωσα την ανάσα σου...
Δεν είπα τίποτα.
Χρώματα το μέσα μου κατακλύζουν,
ήχοι από παραδείσους εκλεκτούς...
Ανάσα.
Τόσο παράτολμο...
Tόσο έξω απ’ τη λογική...
Έρωτας.
Υγρασία χαμηλά, ψηλά, παντού...
Είναι παντού...
Πλανιέται, μα δε με πλανά. Το νιώθω,ξανά και ξανά...
Νιώσε, νιώσε το...
Μην μιλάς. Κλείσε μαζί μου τα μάτια...
Είναι εδώ, μαζί μας.
Θέλω αυτό το κάτι άλλο,
να χρωματίσει τον καμβά. Τον καμβά της ψυχής μου...
Νιώθω να σ’αγαπώ, μείνε μαζί μου, ζήσε το...
©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
"Δεν αντέχω στο καρδιοχτύπι να σολάρω
με της καρδιάς σου το ζάρι θα παίξω ριξιά,
όλες μου τις μάρκες 'σένα εδώ και τώρα θα ποντάρω,
στο κοίταγμά σου με χτυπά γεύση γλυκιά!"
Ήτανε έμπνευση της στιγμής,
ή δεν σκέφτηκα αυτά που είπα;
Όπως και να 'χει ντύθηκα για 'σένα εραστής
κι 'σύ κρεμάστηκες στα χείλη μου σαν βιολετί τουλίπα!
Είχε φανεί απ' τα πρώτα βράδια,
πως το 'χαμε αιώνων να βρεθούμε απωθημένο,
τον κόσμο μου γνώριζες με τα μαεστρικά σου χάδια
την ψυχή και το μυαλό μου πήρες σ' αρχείο συνημμένο!
Πότε πήγαινε η ώρα έξι;
Ψιθύρους μ' άρεσε να ακούω απ' τη δική σου φωνή,
κι αργότερα έμαθα πως στο λήμμα του "σέξυ"
μωράκι μου εμφανίζεσαι εσύ...
Τι κι αν κάποια στιγμή χαθήκαμε,
κεντήσαμε δίδυμες αναμνήσεις,
γράψαμε στιγμές που για πάντα σωθήκανε,
πάρε με τηλέφωνο, έλα να με κυνηγήσεις...
©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Ζω σε πόλη διαλυμένη,
αμαρτίες παρέα, η καρδιά κουρασμένη.
Ανόητα λόγια δεν έχει αυτή τη φορά,
δίχως τ' ωραίο των χειλιών σου να ζω στη μοναξιά.
Έλα, φεγγάρια κόκκινα θα βρούμε, να 'μαστε σε κέφι,
στα χέρια σου να 'ναι του έρωτα το ντέφι!
Πίσω μας ντραμς και η θάλασσα εφέ, σκοτώνω αναμνήσεις,
θέλω εσένα μάτια μου, στην άμμο έρωτα κ' αισθήσεις!
Γιατί η φιλοσοφία μου είσαι 'συ, συγχορδία πάθος μ' έρωτα
και στα μπάσα φιλί.
Ανόητα λόγια δεν έχει αυτή τη φορά,
δίχως τ' ωραίο των χειλιών σου να ζω στη μοναξιά.
©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Έχτισα μια ζωή,
αληθινή την ήθελα,
μα ουτοπικά όνειρα ήταν.
Κι ως εφευρέτης έφτιαξα μ’αυτά
όλες τις αποχρώσεις του σ’αγαπώ.
Του σ’αγαπώ…
Πού είναι ο έρωτας, όλα όσα έχεις δώσει;
Μόνο παζλ και ψέματα φριχτά!
Τίποτε όρθιο δεν έμεινε, το λέω φωναχτά…
Ξέμεινα από πυξίδα, όνειρα κι ελπίδα.
Εγώ, ο εφευρέτης των ονείρων,
δε θα γλιτώσω απ’ της μοναξιάς την κοφτερή λεπίδα…
©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Κάνε στροφή,
Πάρε τον καθρέφτη αγκαλιά
Δες ανατροφή,
Ακόμη να βγάλεις τα γυαλιά…
Κάνε την ανατροπή,
κάν’ τα όλα γυαλιά καρφιά
Μην διστάζεις, είναι ντροπή!
Δες την διαφορετικά…
Παίξε αργά το βράδυ,
Το θάνατό σου στα χαρτιά
Μια ποκερίστικη παρτίδα
ίσως σε σώσει οριστικά...
Θάρρος θέλει η ζωή,
Κι όχι να μένεις πάντα στον άσσο
Πάθος, μέχρι να βγει
σωστό το βιαστικό σου πάσο!
Φτάσε στην κορυφή,
Όπου θέλεις, αρκεί να ξεφύγεις
και πού ξέρεις, σε μια στιγμή
ο Βασιλιάς μπορείς να γίνεις!
©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Ψάχνω ξανά
Να βρω φως από δρόμους σκοτεινούς
-Αγάπη πουθενά-
Χάνω το νήμα στο χάος της ζωής μου…
***
Όλοι τα χουν βάλει με την Αγάπη
Η αγάπη πάει στα λεφτά
Για μια ουτοπία κι αυταπάτη
Αν το πάρουμε και φιλοσοφικά.
***
Έτσι, το Θεό μου θ’ακούσω
Το ποτάμι της κακίας δεν θα με φτάσει
Κι αν τύχει με φως εγώ θα λούσω
όποιον απ’ το δρόμο μου περαστικός περάσει…
©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Έμαθα τ’ άρωμά σου
Όλα 'γίναν ξαφνικά,
ρώτησα τ’ όνομά σου
και μου το πες ψιθυριστά…
***
Γίναμε ένα,
καιρός πέρασε πολύς
πες μου πάλι τ’ όνομά σου, ακόμη μια φορά.
Μα τώρα αληθινά!
***
Μήπως σε λένε ενοχές;
Έτσι που φέρεσαι
Μακριά μου θα ‘σαι,
Δεν ενδιαφέρεσαι…
***
Όμως έχω για 'σένα προσευχή
και μια ευχή,
να ‘σαι καλά
και ζωντανή!
***
Ίσως να σε λένε και πόνο,
αφού δεν κράτησες
ούτ’ ένα λόγο μόνο...
Γι’ αυτό…
***
ζήτα μια συγγνώμη,
αυτή που δεν πίστεψες
κι έτσι μου λήστεψες
το σ’ αγαπώ, το σ’ αγαπώ…
***
Τίποτε άλλο δεν είσαι, παρά μόνο ένα μαρτύριο,
που θα ζήσω,
αν γονατιστός σου τραγουδήσω
το σ’ αγαπώ, το σ’ αγαπώ…
©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Χρόνια προχωρώ στα δύσκολα της μοναξιάς,
σ' αγάπες δίχως φεγγάρι ν' αφήνομαι
η καρδιά μου μονάχη της να πολεμά, χωρίς να παραδίνομαι
θα αγγίζω το κενό όσο απ' του έρωτά μου το παρόν γίνομαι φυγάς!
Κι όμως, θα έρθει κάποτε η ώρα να γίνει η συνάντηση.
Τύχης ωραίο, έρωτα όχι τυχαίο, ανοιξιάτικο για μένα πρωινό,
ώστε να ζήσω την άνοιξη, εσένα να συναντήσω, να σ’ αγαπώ.
Μια άλλη δύναμη από ερωτευμένων πλανήτη θα 'ναι η απάντηση.
Το ποίημα δεν είναι βέβαια μεγάλο, ούτε καν για τέχνη,
όμως αρκετό για να θυμάμαι αυτή τη στιγμιαία νεκρανάσταση.
Ελπίδα μου να 'ρθεί αστέρι απ' άλλο σύμπαν, γι' αστρική επανάσταση
για το χαμένο ψηφιδωτό της ψυχής, άπιστοι, ο έρωτας σημαίνει τέχνη!
©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Τώρα μιλά ο υποφαινόμενος
κι όχι ο φερόμενος νυν σου εραστής…
Είναι κρίμα λέω, σκότωσέ με μα δε φταίω
τόσο πολύ να σε ποθώ…
Τα τρυφερά μου συναισθήματα
τα έκανα συνθήματα, δε μπορώ να σου κρυφτώ…
Έχασα και την υπόληψη, ο έρωτας δεν έχει πρόληψη,
τι να κάνω μάτια μου εγώ…
Τώρα μιλά ο υποφαινόμενος
κι όχι ο μαινόμενος νυν σου εραστής…
Κατά τα φαινόμενα, έπαιξα και έχασα,
μα δεν ξέχασα εμάς τους δυο, εμάς τους δυο…
©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Το παράπονο στο αίμα μου κυλά,
με κανέναν δεν έχω τίποτα, κατηγορώ τον εαυτό μου.
Εκείνο που μ' ακολουθά,
είν΄ η επέτειος, αυτή, τότε που σ' έχασα για πάντοτε μωρό μου…
Από τότε θέλω να σου εξηγήσω,
όλα τα λάθη μου έχω ψάξει να βρω,
μα δε μπορώ μεμιάς να τα εξαφανίσω,
για όλα φταίω εγώ...Για όλα φταίω εγώ...
Κάτι σου χρωστώ, είναι μια συγγνώμη,
τι άντρας θα ‘μουν διαφορετικά;
Και κάτι ακόμη,
σ’ αγαπάω όπως παλιά, ειλικρινά...
Το ξέρω, σε γέμισα τραύματα,
δε φοριέται το ρούχο της απιστίας,
η καρδιά μου σε θραύσματα,
ένοχη όμως κι ας είμ’ αισθηματίας…
©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Στη ζωή που κυλά,
δύσκολο είναι να κρατηθείς στην επιφάνεια.
Ποιος αναπνέει από κάτω, στην αφάνεια;
Είναι κάποιες μέρες που το ρεύμα αλλάζει,
Σάββατο-Κυριακή.
μα της Νύχτας ο ιππότης πίσω δε γυρνά!
Της Νύχτας ο ιππότης την πανοπλία φορά!
Μάχεται τέρατα και τύπους εχθρικούς, ξανά και ξανά.
Τον ιππότη αυτόν δε τον νοιάζει το ξίφος. Μα όλα τα σκίζει.
Στη ζωή που κυλά,
ένας μόνο θα μείνει στο νερό.
Αυτός που φοράει πανοπλία.
Τα λάθη συγχωρεί, την αγάπη του δίνει, ίσως κι ένα νεφρό.
Αυτός είναι ο ιππότης της Νύχτας.
Ορφανά είναι τα κύματα,
αν δεν είναι με τα δικά σου βήματα
παντρεμένα…
Με τι καρδιά να ζω εγώ,
όταν κυλάς μακριά μου, δάκρυ μου;
Νύχτες πολλές κάνω σε σένα ευχές,
αστέρι μου…
Ψάξε με, κάνε για μένα ταξίδι,
μην κοιτάξεις αλλού, μονάχα την πυξίδα.
Να δεις πού ‘μαι εγώ
και πού η μοναξιά στην καταιγίδα…
Κλείνω τα μάτια, βλέπω το τίποτα,
τη μορφή σου μονάχα έχω κρατήσει.
Πάρε τους στίχους αυτούς,
την ψυχή μου να βρεις θα σε βοηθήσει...
Χρόνο δεν έχω κι άλλο χαρτί,
ο έρωτας είπε ό,τι ‘χε να πει.
Αγάπη μου έλα δίχως γυρισμό,
αγάπη μου έχεις ταξίδι μα και προορισμό…
Ξημέρωσε, και είναι όλα νύχτα,
πάλι σκοτώνω τις κενές μου στιγμές.
Όχι λέω σε ζωή ξεπεσμένη,
μα αίμα χάνω απ’ τις ίδιες πληγές…
***
Είν’ αιτία που ματώθηκα,
σε είδα μ’ άλλη αγάπη και προδόθηκα
Σ’ έδιωξα και πήρ’ άλλη τροχιά,
για μένα αλλού πλέον ο άνεμος φυσά.
***
Το Χάρο να παιδέψω για λίγο πρέπει,
ας ανθίσω το χειμώνα.
Κάποιος φίλος μου ‘πε να πεθάνω, μα γνωρίζω,
πώς και στον πάτο του βυθού καλά κρατεί η ανεμώνα!
***
Στο πλάι μου έχω το φωτεινό μου βαπόρι.
Φεγγαρινό μάγκα στα δύσκολα με κρατά,
είμαστε μιας ανάσας συνοδοιπόροι
και τον έρωτα μου σιγοτραγουδά…
©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Γλυκιά μου τρέλα σ’ αγαπώ,
Καψούρης για σένα είμαι, για τα χείλη σου ζω!
Έλα! Χόρεψε μαζί μου, τέρμα ο ρυθμός!
Ένα να γίνουμε, ένα, θυμήσου άπειρος των φιλιών ο αριθμός.
Έλα! Μωρό! Κάνε μου νάζια ν’ ανταποκριθώ!
Κλείσε τις κουρτίνες, να σ’ αφιερωθώ.
Σ’ αγγίζω τρυφερά, σε μυστήριους κόλπους μπαίνω κρυφά
Σε μεθυσμένα πνεύματα (μήπως οινοπνεύματα) λέω μυστικά.
Έλα! Πάμε! Κάνε τη μπλούζα σου σημαία!
Σαν τη Γοργόνα και το Ναύτη πάμε για ταξίδια νέα!
Γλυκιά μου τρέλα σ’ αγαπώ,
καψούρης για σένα είμαι, για τα χείλη σου ζω!
Έλα! Αγνάντεψε τα γαλάζια κύματα.
Ρίχνω άγκυρα μωρό μου στα δικά σου ύδατα!
Παίρνω ένα σοκάκι
δρόμο μοναχικό,
πάει το Αλικάκι
στο σπίτι δεν μπορώ…
Στ' αυτί μου τραγουδούσε,
του έρωτα το μυστικό,
στην αγκαλιά μου αυτή μετρούσε
τ’ άστρα στον ουρανό.
Οι ήχοι στα πανιά μου
θάλασσας, μουσικής,
φυσούσαν στα όνειρά μου.
μα όλα ήταν της στιγμής…
Ο πρίγκιπας κατέβηκε
απ’ το λαμπρό του άτι
τώρα που το κατάλαβε
πώς δεν αντέχει η αγάπη…
Παίρνω ένα σοκάκι
δρόμο μοναχικό,
πάει το Αλικάκι
στο σπίτι δεν μπορώ…
Με νάζια και φιλιά,
διέρρηξες νύχτα μια καρδιά.
Αχ κλέφτρα μου εσύ….
***
Σαν κλέφτης μπήκες στο μυαλό,
όμως σ’ αγαπάω ρε μωρό!
Την καρδιά μου μόνο μη ραγίσεις...
***
Ποινή σκληρή θα ρίξω σε σένα,
αγάπη να ΄χεις από μένα
μες στης καρδιάς μου τη φυλακή...
***
Και κάθε μέρα πρωί-πρωί,
Θα παίρνω το γλυκό σου φιλί
αποτύπωμά μικρό….
***
Σαν κλέφτης μπήκες στο μυαλό
όμως σ’ αγαπάω ρε μωρό!
Αχ κλέφτρα μου εσύ…
©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Γνώριμοι εφιάλτες, εχθρός το σεντόνι
κι η ζωή μ’ αποτελειώνει…
Πίστεψα πώς αγωνίστηκα με πάθος,
μα στο τέλος βγήκα ηττημένος Μονομάχος…
***
Τ’ άρωμά σου δεν μπορώ να ξεχάσω
Ούτ’ απ’ το μπράτσο μου τ’ όνομά σου έτσι απλά να ξεγράψω…
Ξαναζεί η νύχτα που με πρόδωσες,
αχ, που με πρόδωσες, και σ’ έχασα νωρίς…
***
Είπα όχι σε χτυπήματα κάτω απ’ τη ζώνη,
έφυγες, η πόρτα οριστικά κλειδώνει...
Ο Μονομάχος είναι πλέον μόνος
και παρέα του της μοναξιάς μου ο πόνος…
***
Γνώριμοι εφιάλτες, ήλιος δε βγαίνει
κάποιος κοιμάται βαθιά, μα δεν ανασαίνει…
Ξαναζεί η νύχτα που με πρόδωσες,
αχ, που με πρόδωσες και σ’ έχασα νωρίς…
©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Πόνεσα πολύ
τη φωνή σου από μέσα μου να ξεκουρδίσω
Κάθε ανάσα μου κι ευχή
πίσω ποτέ ας μη γυρίσω…
***
Πίνω και πάλι, «Στην υγειά!»
γνώμη καμιά δε θα ζητήσω
θα πιω ακόμα μια φορά
για όσα πρόκειται να ζήσω…
***
Το μπουκάλι που κάποτε πίναμε εμείς
στο ποτέ και στο πουθενά το ‘χω κρύψει,
όσο κι αν με παρακαλείς
για σένα άλλο δεν πρόκειται ν’ ανοίξει….
***
Μα τι στα λέω όλα αυτά,
Δυο μάτια μ’ αγαπάνε.
Σ’ άλλης γυναίκας αγκαλιά
μεθώ πλέον και κοιμάμαι…
***
Πίνω και πάλι, «Στην υγειά!»
για όσα πρόκειται να ζήσω.
Θα πιω ακόμη μια φορά
γνώμη καμιά δε θα ζητήσω…
©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Σιχάθηκα πια αυτό το Muppet show
Ας είμαι για μια φορά ειλικρινής
Δε με χωρά ο τάφος που μένω τώρα
Διψάω για ζωή, δηλώνω παρόν!
***
Μιλάω σε σας τους από πάνω, δε με φοβίζετε
άγνωστα μου είναι τα όσα λέτε
δε με χωρά ο τάφος που μένω τώρα
-Όχι!, -όχι! σας λέω, δηλώνω παρόν!
***
Δεν με μπορώ να σιγοκλαίγομαι πια
Θα ζω μονάχα για να σας χλευάζω
Κι ό, τι με μανία ανεβάζετε…
Εγώ θα κατεβάζω! Θα κατεβάζω!
©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Τέρατα-κύματα δεξιά και αριστερά,
νύχια κοφτερά αγγίζουν την καρδιά.
Κι εγώ βαδίζω στην χώρα μου ως ξένος ταξιδιώτης,
δίχως σπαθί, μονάχα πατριώτης.
***
Πορτοφόλια σαν φούσκες σκάνε ξαφνικά,
πολλές φορές και ηχηρά.
Φυσικό να σε πιάνει πανικός,
ο πόλεμος είναι ψυχολογικός.
***
Εγώ κι ο διάολος βρεθήκαμε σε σικέ παρτίδα,
η ανθρωπιά μου μόνο θα με σώσει από την παγίδα.
Κι αν θέλει να σωθεί και η κοινωνία,
των ανθρώπων ας φτιαχτεί η επικοινωνία.
©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Άνεμε τρελέ πάρε με μαζί σου και πήγαινέ με όπου μας βγάλει.
Μα αν μπορείς, οδήγησέ με σ' αυτήν που είναι της μοίρας μου γραφτό.
Άνεμε τσιγγάνε πάρε με μαζί σου στο ταξίδι σου.
Κι ό,τι έχω σκεφτεί θα στο πω στη διαδρομή,έλα πάρε με...
Πίσω θ' αφήσω δυο καλές στιγμές και μοναξιά.
Άνεμε τρελέ αν μπορείς πήγαινέ με κοντά της, με περιμένει να της σταθώ.
Μην ανησυχείς, όσο κι αν αργήσεις θα περιμένω στη στάση εδώ για σένανε...
©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Έχω λαβύρινθο μες το μυαλό μου
κι ο μίτος είσαι ‘συ
Απαλύνεις πληγές σ' ένα σώμα, το δικό μου και
τα νάζια σου γράφουν τέρμα βαθιά στου νου μου το χαρτί...
Μα δεν υπάρχει φαρμάκι δίχως παρενέργειες,
οι νικοτίνες μ' άλλα πάθη κάνουν συνέργειες
Αντίτιμο πληρώνω τ' αλόγιστου πάθους βαρύ,
τι το 'θελα να εθιστώ στις αγκαλιές εκείνες;
Και τώρα τίποτ ‘άλλο δε θέλω, παρά μόνο απεξάρτηση.
Να ‘σαι ξεγέλασμα αλλού κι όχι δική μου νάρκωση...
Γιατί, δε θέλω να είμαι απ' της υποκρισίας τα θύματα,
με παρασέρνεις σε χορό ρυθμικό, μα χάνομαι στα βήματα...
Ίσως είναι που ξέρω τι φταίει,
θαμμένο το 'χω στο ασυνείδητο, κοντά μου όμως έρχεται και μου λέει:
"Προτιμώ μια πιο ακίνδυνη εξάρτηση,
ένα πλάσμα κοσμογονικό, η ευτυχία μου σ' ανθρώπινη ενσάρκωση..."
©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Μάζευα του μυαλού μου τα θραύσματα,
καθώς πλέον ξημερώνει.
Δεν γίνονται πια θαύματα,
ούτ’ η τύχη την καλή της πλευρά φανερώνει.
***
Χόρευα ξανά τανγκό μονοτονίας
κι έψαχνα το φάρμακό μου.
Έψαχνα τη δική μου δίδυμη ψυχή
αυτή που θ’ αποκαλώ Άνθρωπό μου.
***
Μα η ζωή, δεν ξέρεις, είναι θάλασσα.
Πότε ήρεμη και πότε θυμωμένη.
Την ημέρα εκείνη συνάντησα εσένα,
μια στιγμή πάντα στο μυαλό μου γραμμένη.
***
Στη ματιά σου είδα αυτή τη δίδυμη ψυχή
που όλ’ αυτά τα χρόνια αναζητούσα.
Δεν είπες και πολλά, μα ένιωθα
όσα που τόσον καιρό ποθούσα.
***
Είσαι η δίδυμη ψυχή μου…
©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Σ' ένα γκρίζο νησί
μέτρια ήταν η ζωή,
όλα φάνταζαν βαρετά,
τίποτε το ενδιαφέρον, κάτι τη ζωή μου να επανεκκινά...
***
Στης τύχης όμως τη στροφή,
ήρθες απρόσμενα σαν ξεχασμένη ευχή...
Έχω πάλι αναπνοή...
***
Αν με ρωτήσεις, δεν το περίμενα
ότι για σένα τόσα πολλά θα σήμαινα,
ένα ξέρω, και θα στο πω
μόλις σε είδα, γνώρισα το άλλο μου μισό!
***
Αγάπη, έρωτας, είναι απλό...
Μα ταυτόχρονα κάτι νέο, πρωτόγνωρο, συγκλονιστικό!
Εσύ...
©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Η μελαγχολική μου η καρδιά μια χτυπά και μια τρίζει,
κάπου 'χει μαγκώσει για τα καλά,
η ρόδα της δεν καλογυρίζει...
Άλλο τι να 'ναι, όλο πάω και γερνάω,
όλα τα πλάνα π 'αναβλήθηκαν, μες στο μυαλό μου συνεχίζουν.
Στο παρελθόν μου ακόμα τριγυρνάω...
Μα όλα αυτά είν' εκ των υστέρων,
θα τραβήξω το κουπί και ό,τι γράψει,
της ζωής μου έτσι να βρω το χαμένο ενδιαφέρον...
Η μελαγχολική μου η καρδιά μια χτυπά και μια τρίζει,
είχε όνειρα πολλά,
ήθελε πάντα να ελπίζει...
Μα όλα αυτά είν' εκ των υστέρων,
θα τραβήξω το κουπί και ό,τι γράψει,
της ζωής μου έτσι να βρω το χαμένο ενδιαφέρον...
©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Λευκό στο μαύρο, φεύγουν οι αισθήσεις,
απέραντο κενό και ψευδαισθήσεις,
μακριά από το μάτριξ γυαλί μου.
Ο χρόνος έχει φύγει,
το ρολόι δε μετράει πια,
ούτε ξέρω αν χιονίζει ή αν έχει συννεφιά.
Κάτι Άλλο, Απέραντο με καθορίζει,
δίχως διαδικασίες
ή άλλες εικασίες.
Πολλοί το λένε Θάνατο, μα εγώ ξέρω πως υπάρχω.
Λευκό στο μαύρο, φεύγουν οι αισθήσεις,
απέραντο κενό και ψευδαισθήσεις,
μακριά από το μάτριξ γυαλί μου.
Υπάρχω ακόμη γιατί κάποιος μου χάρισε το Φως,
Φως στην ψυχή,
είναι Του Θεού ο Υιός, ο Ιησούς Χριστός.
Το σύνθημα αυτό που θα σας πω
εις αεί να το θυμάστε,
το φθαρτό να χάσετε ποτέ να μη φοβάστε.
ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΝΙΚΑ
Μέσα μου φωλιάζει το μικρό σου ξωτικό
ντελίριο μου προκαλεί, και είναι ερωτικό!
Οι δυο σου γαλάζιες ματιές,
αθώες μα βαθιές μαχαιριές.
Αυτά βιώνω κάθε βράδυ,
θέλω να σου πω,
ντελίριο νιώθω, εκρηκτικό!
Για ένα μανάρι το πάθος με ματώνει
αυτό είσαι συ κι ο Έρως φουντώνει!
Όσο πάει και κάνεις στο νου μου κουμάντο
δεν είμαι τελικά ατρόμητο κομάντο.
Λάου λάου και ο καιρός ζυγώνει
το πέσιμο θα γίνει όταν θα 'μαστε μόνοι.
Αυτό μόνο θέλω να σου εκμυστηρευτώ,
ντελίριο για σένα νιώθω, ερωτικό!
©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Βαρετές συνήθεις καταστάσεις,
νεωτερισμοί, σύγχρονες τάσεις,
γρήγορες online πληρωμές...
Έχουν μαζευτεί πλέον πολλά,
σε λίγο πλέον θα 'ναι αργά...
Πάντα για το καλό μας...
Πνίγομαι...
Δεν ανήκω πια εδώ,
ούτε το σύστημα με θέλει ούτε 'γώ αυτό.
Vice versa είναι η φάση,
και δε θ' απολογηθώ.
Αυτό που ζω έτσι είναι, επαναστατικό
δικάζω τη σαπίλα αυτού του κόσμου,
δεν τον θέλω έτσι, δε θα τ' αρνηθώ.
Σας γυρνάω την πλάτη, ναι, γιατί 'μαι ΕΓΩ!
Ζητάω την ουσία,
του Θεού μας τη σοφία
μάρτυρας για αυτήν θα γίνω,
τι πιο εμψυχωτικό;
Μονάχα του Χριστού θα 'μαι στρατιώτης,
ούτε το σύστημα με θέλει, ούτε 'γω αυτό.
Vice versa είναι η φάση,
και δε θ' απολογηθώ.
Αυτό που ζω έτσι είναι, επαναστατικό
δικάζω τη σαπίλα αυτού του κόσμου,
δεν τον θέλω έτσι, δε θα τ' αρνηθώ.
Σας γυρνάω την πλάτη, ναι, γιατί 'μαι ΕΓΩ!
Ναι, γιατί 'μαι ΕΓΩ!
©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Καυτό καλοκαίρι, ντάλα μεσημέρι
την πόρτα του σπιτιού μου αρνούμαι να διαβώ.
Το μάτι μου ξεψαχνίζει Γκαζέτες, 10 και σπορτντόγκ,
μάταια, ο βάζελος μας έχει κάνει underdog.
Ούτε Σβι, ούτε Γκόμεθ, ούτε καν το Σλούκι Λουκ...
Ο βάζελος τους έβαλε την πράσινη φανέλα,
μα ξεχνά ότι στο τέλος μιλά η πειραιώτικη η τρέλα!
©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Ανησυχούμε για πονήματα άσκοπα,
με κέλυφος, δίχως ουσία,
Διαρκώς εμμένουμε να εργαζόμαστε άκοπα
για πρόσκαιρα όνειρα, διακοπές και συνουσία.
Όμως μια μέρα το εφήμερο θα χαθεί σαν κάστρο στην άμμο
αφήνοντας πίσω του νεκρούς, πόνο κι αηδία...
Πόσοι βρίσκονται χαμηλά, στον πάτο ή πάνω;
Ευκαιρία θα 'χουν μόνον όσοι απαρνηθούν την αμαρτία.
Όσο είναι νωρίς, προλαβαίνεις να ξυπνήσεις.
Κάποιος κάνει δηλώσεις, σκέψου γιατί!
Δεν είναι η πραγματικότητα οι αισθήσεις,
διακυβέβεται κυρίως η σωτηρία της ψυχής! Της δικής σου ψυχής...
©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Να σας συστηθώ, ονομάζομαι Βρωμύλος Σκιουρόπουλος, καμιά συνωνυμία.
Άλλοτε με γράφουν με -Βρω, κάποιοι με -Βρο, αλλά λίγο να πω με νοιάζει.
χαίρομαι που θα με γνωρίσετε, αν και με συντομία,
το βρακί ιδρώτα μακράς παλαίωσης κάτω λιγοστάζει!
***
Αδυναμία μου τα κορτσόπουλα, σιχαμένα, καθαρά.
Από έφηβος κυνηγός, στα ρηχά έστηνα επίμονο καρτέρι,
βραβευμένος γαρ κοριτσοκυνηγός, ειδικότης τα μελαχρινά.
Μα η τελευταία μου, ξανθιά, στον έρωτα άσσος και ξεφτέρι!
***
Η σιγουριά μου υπερβολική, πάρε βάλε ειν' όλες
λόγω τιμής σ'ευχαριστώ αθάνατή μου πανδαισία.
Ένα νέκταρ οσφρυτικό, αιώνιο, μου το ζητάνε όλες!
Μια εσάνς ψώφιου σκίουρου μονίμως τις στοιχειώνει. Άκρα ευτυχία!
***
Μπάνιο δεν κάνω, σπανιότατα, κι αυτό με λίγο νερό ή γάλα.
Τ' αβαντάζ της λίγδας ν' απωλεσθεί δε μπορεί, καταστροφή, δεν κάνει!
Λέπια έχω βγάλει πάνω μου, αστραφτερά, απ' της οχιάς σίγουρα πιο μεγάλα,
ο Όφις μου ο βρωμερός σαν τον Μάμρα, ένας Θεός, ποτέ δε θα πεθάνει!
***
Σημαία μου οι κάλτσες μου, τυρίλα και μασχάλη
όλα καλά, σχεδόν μοσχομυρίζει.
Και σ' αυτό θα πρέπει να δοθεί προσοχή πολλή, και πάλι.
Λούλα ποντικός στο υπόγειο, λίγο βρωμά και να σου, νιαουρίζει!
***
Χαίρομαι, λοιπόν, που με γνωρίσατε, άλλο δε θα ξωκοίλω
κανέναν μη κακοδυσαρεστήσω,
τι άλλο να μάθει κανείς από θρυλικό Βρωμύλο;
Φεύγω, βιάζομαι, τ' απόγεμα μια μυτούλα έχω να 'ξαγνίσω!
©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Απ' το κρεβάτι σηκώθηκα, κάτι υπέροχο το νου μου τσιγκλίζει,
το ραντεβού το πρώτο μας, απόψε στις εννιά αρχίζει!
Άρχισα κιόλας τα τετ α τετ στο θολό μου καθρέφτη...
Μακάρι όσα μ' εκμυστηρεύτηκε να μην τον βγάλουν ψεύτη!
Οι ώρες περνούν, 'μείναν σαράντα λεπτά, αλήθεια;
Sos οι παλμοί, η καρδιά μου ζητά βοήθεια!
Εντύπωση θα της δώσω πιλότου Μιράζ
ή θ' αρχίσω τις αρλούμπες, κάκιστο προϊόν του νου μου το μιξάζ;
Η ώρα πέρασε νερό, να 'την η νεράιδά μου,
ένα της μόνο άγγιγμα, Ανάσταση δικιά μου,
Με 'να μου νεύμα ανέβηκε πάνω στη χιλιάρα,
σκαστοί σε κλαμπ παλιακό με σεκιούριτι ζηλιάρα!
Τία Μαρία παρέα με Τζιν Τόνικ και μιαν εξομολόγηση,
στο φαρμάκι τ' αλκόολ ρέει η καταπόνηση...
Εκτός απ' τον καθρέφτη μου υπήρχε εν τέλει άλλος ίδιος ένας,
υπήρχα μόνον γι' αυτή εγώ κι άλλος, κανένας!
Η ώρα πήγε τρεις, Θεέ μου τι τραγωδία!
Ο πατέρας της φαντάρο θα με κάνει μ' όχημα τη βία!
Μάνι-μάνι καβαλήσαμε το σιδερένιο άτι,
η νεράιδά μου γύρισε στις τρεις, είκοσι λεπτά και κάτι...
Εδώ η ψυχή σου μαστιγώνεται,
καθημερινώς.
Τόπος που δεν αντέχεται, άναρχος, πρόστυχος,
σιχαμερός.
***
Ζώντας στη πόλη αυτή μπαίνεις στην αγχόνη,
μικρές ασημαντότητες.
Είν' η πόλη των ψευδαισθήσεων, εσύ κοινός θνητός,
επιφανειακές ισότητες.
***
Συνήθως δε γίνονται θαύματα,
το λεν οι κανόνες.
Όλοι εκεί θυσίασαν, στο βωμό των χρημάτων,
έρωτες-απατεώνες.
***
Κι όμως αντιστάθηκα,
το τελευταίο κουράγιο.
Άλλαξα τόπο, μια νέα ζωή,
τον έρωτα βρήκα κι ένα μουράγιο...
©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Σιχάθηκα τις αδιάφορες «αγάπες»,
προβλέψιμη σκηνοθεσία,
αλλεπάλληλες σκηνές, μηδενική ουσία.
Κανένα πλοτ τουίστ, ανάλατες πατάτες…
***
Πού να βρεις το νόημα τ' αληθινό,
λόγια λάθρα, κούφιες υποσχέσεις, πάρτι…
Σημαία επανάστασης απάνω σε πειρατικό κατάρτι,
μια τέτοια θ’ ανεμίσω, θ’ αντισταθώ!
***
Κι ο χρόνος περνά...
***
Οι μέρες της δικαίωσης κοντοζυγώνουν...
***
Ώσπου ο αυθεντικός ο έρωτας είναι πια δικός μου,
το στομάχι ψευτοπονά, η καρδιά φτερουγίζει.
Ο καθρέφτης της ψευτιάς ολοένα και ραγίζει,
Έφτασ’ επιτέλους ο έτερος εγώ, ο δίδυμος άγγελός μου.
©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Βαθιά και εσωτερική ανίχνευση,
μια μυστηριώδης σκιά μου μαυρίζει την ψυχή,
ομιχλώδης, θαμπή πραγματικότητα,
προσεγγίζω το σημείο μηδέν.
Ένα μασίφινο βιολοντσέλο που κραυγάζει στο βάθος,
δονεί τον κόσμο μου, μ' επίγευση ανατριχίλας,
συνεχίζω και κατεβαίνω πιο κάτω,
κάθε κίνηση σταματά,
μονάχα ανεπαίσθητες δονήσεις, ακόμη ζω.
Εκεί όπου η ζωή σταματά, το δέος κυριαρχεί,
μια αίσθηση εσώτερη, γνήσια, ερεθιστική,
Εκεί όπου η γέννηση και ο θάνατος σταυρώνουν,
εδώ είμαι, στο Σημείο Μηδέν...
Ως Μηδενικό, δεν ζω, ούτε υπάρχω.
Χάνομαι σ' αλλεπάλληλες αβύσσους,
κανένα ίχνος ήχου ή παλμού,
η αγωνία της απόφασής μου με κατακαίει,
ξαναβρίσκω το Φως...
©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Γράφω σε βήτα ενικό,
μα μη σε ξεγελά.
Στο ίδιο βαρέλι μπαίνω κι εγώ,
παιδεύομαι με λάθη, μεγάλα, μικρά.
* * *
Είναι καιρός να αναθεωρήσεις,
σε ό,τι αφορά τα υπαρξιακά.
Ερωτοτροπείς με σάπιες ψευδαισθήσεις,
ξεχνάς να ρίξεις βλέμμα στα σημαντικά.
* * *
Μην ξεχνάς ότ' είσαι αστέρι,
φτιαγμένος μ' υλικά συμπαντικά.
Μείνε αγέρωχος στο πιο δυνατό αγέρι,
αλλά και ριζωμένος με πίστη βαθιά.
* * *
Στη ζωή σου μονάχα ο Χριστός θα άρχει,
ν' ανήκεις στ' απόρθητα κάστρα.
Νικάς έτσι και το θάνατο, αν τελικά υπάρχει,
ζώντας ως πρότυπο για όλα τα νέα άστρα.
©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Είν' ένα βίωμα τρελό
μου 'χει γίνει ζημιά.
Ο ύπνος μου κάτι εφιαλτικό,
χαμός! Έχουμε πρόβα στις εννιά!
Ένα δεκάλεπτο κι αρχίζουν οι πρόβες,
μιούζικαλ ανεβάζουμε, σε προχό καλλιτεχνείο.
Μόνος κρυφά στο καμαρίνι μ' ένα ζευγάρι γόβες,
δαύτες ολοκλήρωσαν το ποθητό μου αρχείο.
Ανήκουν στην πρωταγωνίστρια,
μα έχει κι άλλες στο φινάλε,
η καρδιά μου αγωνίστρια
ολοκληρώνει πολλαπλό σάλτο μορτάλε.
Δεν αντέχω, θα χωθώ,
δε χωράει ουτ' ένα λάθος,
τρίτη σκηνή-φιλί εν χορώ,
πώς μακιγιάρεται τ' άρρωστό μου πάθος;
Καίγομαι για πάρτι της, ντέρτ' ερωτικό
δεν είναι ψέμα, ζητάω κατευθύνσεις.
Της λογικής μου γιατρικό
θα γίνουνε εξάψεις και σεξοπαραισθήσεις;
Για την τέχνη έχω μεράκι,
μα μ' αυτή όλα τα ξεχνώ,
ραδιοφωνική καύλα φωνή, φίνο μωράκι!
Τέλος, ψιθυριστά στ' αυτί θα της πω το σ'αγαπώ!
©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Τ’ άρμα σου κρατώ και ‘συ πετάς,
Τι επίπεδο! Τι χάρη!
Είμ’ ο υμνητής της δικής σου ομορφιάς,
τ’ αρσενικό μου λογισμό φτιάχτηκε να συνεπάρει!
Δόθηκε άδεια για τέτοιο κάλλος, θεϊκή,
ως άλλη Λίνα Μόζα!
Τι να λέμε, η αύρα σου καθηλωτική,
ταυτόχρονα κούκλα, μα και σκερτσόζα!
Είν’ αυτό που λέω ακριβώς,
τόσο το έξω, όσο και το μέσα!
Τρόπος ζωής, μοντερνίζων παραδοσιακός,
με ήθος, χιούμορ, πίστη, μπέσα!
Τούτοι είν’ οι λόγοι, στο λέω απερίφραστα,
να σε θέλω σύζυγό μου!
Μιλώ ειλικρινά, μην το παίρνεις αψήφιστα,
σοβαρή κουβέντα έκανα με τον εργένη εαυτό μου!
Σ’ αγαπώ, αληθινά, τρυφερά, αθώα, παντοτινά…
©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
