Η αόρατη φυλακή

Σκέφτομαι ως φυλακή τι ορίζω,

γιατί έτσι τη νόμιζα, ένα δωμάτιο σκοτεινό, γκρίζο...

Τα πράγματα όμως είναι διαφορετικά,

το παρόν έχει αλλάξει, δραματικά...

Τα σιδερένια κάγκελα πια δεν είναι εκεί,

ούτε απ' έξω οπλοφόροι αστυνομικοί.

Οι ισοβίτες ατσάλινες μπάλες δε φορούν,

αλλά όλοι μπορούν εύκολα να τους δουν.

Είναι μια φυλακή με τούβλα το ένα και το μηδέν,

again and again,

ψηφιακό ναρκωτικό,

σε κάνει διαβάτη αδιάφορο και βιαστικό...

Γλύκα έχει εθιστική,

το νου σου όμως ατονεί.

Κι αν αντιδράσεις σα δυναμίτης,

γίνεσαι αυτόματα ερημίτης...

Την κοινωνία έκανε την ιστορία να ξεχάσει,

την ταυτότητά της έχει πια χάσει.

Kανείς δεν είναι ελεύθερος πραγματικά,

ακόμη κι αν πιστεύει πως όπου θέλει πετά.

Την πόρτα της δεν ανοιγοκλείνεις,

πολύ δύσκολα μακριά της μπορείς να μείνεις,

ίσως μ' ένα βιβλίο αγκαλιά,

ή μ' ένα φίλο παρέα στην ακρογιαλιά...

Είναι μια φυλακή με τούβλα το ένα και το μηδέν,

again and again,

ψηφιακό ναρκωτικό,

η οθόνη φάρμακο χαλαρωτικό...

Γλύκα έχει εθιστική,

το νου σου όμως ατονεί.

Κι αν αντιδράσεις σα δυναμίτης,

γίνεσαι αυτόματα ερημίτης...

© Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.

Ο γητευτής των ονείρων

Στον ωκεανό "Ονειροχρόνος"

δαμάζω τα κύματα πάντοτε μόνος,

ενίοτε λαθεύω,

μα ό,τι κι αν κάνω σε 'μένα πιστεύω...

Τα μάτια κλείνουν, τ' ονείρεμα αρχίζει,

αίμα που ξαφνιάζεται, μα δεν πήζει,

ο γητευτής των ονείρων τον ιστό του υφαίνει,

η ψυχή του σημαία ψηλά, αρχίζει κι ανασαίνει...

Ως ονειροναύτης αληθινός,

μες σε σκιές χορεύω φωτεινός,

με δρεπάνι εφιάλτες θερίζω,

στ' ονείρεμα συχνά τους αντιμετωπίζω...

Χαράσσω ονειρική γεωγραφία,

σταυρός χρυσός η μόνη μου προστασία,

άγκυρά μου μοναδική,

πάντα με συνοδεύει ως κι εκεί...

Στον ωκεανό "Ονειροχρόνος"

τελείως φεύγει ο πόνος,

κρίκοι πολλοί σ' αέναη καδένα

κι εγώ αερικό τρελό, στοιχείο άλλο ένα...

Τα μάτια κλείνουν, τ' ονείρεμα αρχίζει

η ανάσα που παραπατά, μα ξαναρχίζει,

ο γητευτής των ονείρων τον ιστό του υφαίνει,

η ψυχή του σημαία ψηλά, αρχίζει κι ανασαίνει...

Ως ονειροναύτης αληθινός,

μες σε σκιές χορεύω φωτεινός,

με δρεπάνι εφιάλτες θερίζω,

στ' ονείρεμα συχνά τους αντιμετωπίζω...

Χαράσσω ονειρική γεωγραφία,

σταυρός χρυσός η μόνη μου προστασία,

άγκυρά μου μοναδική,

πάντα με συνοδεύει ως κι εκεί...

Τα μάτια κλείνουν, τ' ονείρεμα αρχίζει,

αίμα που ξαφνιάζεται, μα δεν πήζει,

ο γητευτής των ονείρων τον ιστό του υφαίνει,

η ψυχή του σημαία ψηλά, αρχίζει κι ανασαίνει...

© Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.

Γέφυρα πραγματική

Τέχνη πέρα από τα τετριμμένα,

τέτοια που να καθρεφτίζει μέσα της εμένα. 

Έτσι τη θέλω, γέφυρα πραγματική,

να ενώνει το εγώ μου με τον κόσμο έξω εκεί. 

Δυο αράδες σεισμούς προκαλούν, κάνουν αίσθηση,

μονάχα όταν είναι φυτεμένες μ' ενσυναίσθηση.

Τι άραγε θα έγραφε ένας τυπάκος αισθηματίας,

λογικής στυγνός εγκληματίας;

Ή κάποιος πλούσιος-φτωχός,

γυρνώντας απ' τη δουλειά σκυφτός;

Πιστεύω στην τέχνη πέρα από τα καθιερωμένα,

τέτοια που να ζωγραφίζει μέσα της εμένα. 

Έτσι τη θέλω, γέφυρα νοηματική,

να ενώνει το εγώ μου με τον κόσμο έξω εκεί. 

Δεν είναι τίποτ' άλλο, παρά οι αρχές του καλλιτέχνη,

ράγες που επάνω σ' αυτές θα τρέξει...

Τέχνη πέρα από τα τετριμμένα,

τέτοια που να καθρεφτίζει μέσα της εμένα.

Έτσι τη θέλω, γέφυρα πραγματική,

να ενώνει το εγώ μου με τον κόσμο έξω εκεί.

© Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.

Kukkaisella pilvelläni

Ilta, aamu, keskipäivä,

lepään kukkaisella pilvelläni...

Huolia en enää kanna,

olkoon se sitten Buddha tai Tao...

Kaikki syntini annan anteeksi, huomenna teen uusia — mitkä, se on salaisuus! Sammutan puhelimen, on aika, nyt kun löysin unelmien riippumaton. Menen sinne, missä sieluni aina nauraa, en tuhlaa arvokasta aikaa turhuuksiin. Ilta, aamu, keskipäivä, lepään kukkaisella pilvelläni... Huolia en enää kanna, olkoon se sitten Buddha tai Tao... Kaikki syntini annan anteeksi, huomenna teen uusia — mitkä, se on salaisuus!

© Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.

Στο λουλουδένιο μου συννεφάκι

Βράδυ, πρωί, μεσημεράκι

αράζω στο λουλουδένιο μου συννεφάκι...

Τις έννοιες πια δεν τραβάω,

είτε ο Βούδας είναι, είτε ο Τάο...

Όλες μου τις αμαρτίες συγχωρώ,

αύριο καινούριες θα φτιάξω, το ποιες είναι μυστικό!

Το κινητό κλείνω, είναι η ώρα,

τώρα που βρήκα των ονείρων την αιώρα.

Πάω εκεί που πάντα με την ψυχή μου γελάω,

πολύτιμο χρόνο για χαζά δε σπαταλάω.

Βράδυ, πρωί, μεσημεράκι

αράζω στο λουλουδένιο μου συννεφάκι...

Τις έννοιες πια δεν τραβάω,

είτε ο Βούδας είναι, είτε ο Τάο...

Όλες μου τις αμαρτίες συγχωρώ,

αύριο καινούριες θα φτιάξω, το ποιες είναι μυστικό!

© Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.

Η ανθοδέσμη

Στη μιαν άκρη του δρόμου εσύ

και 'γω στην άλλη,

τόσα χρόνια περίμενα γι' αυτό απνευστί, 

φυσά για 'μένα ευνοϊκό μαϊστράλι.

Τα αισθήματα που κουβαλούσα,

κρέμονταν αλυσίδα βαριά στο λαιμό μου,

νύχτες ατέλειωτες παραληρούσα,

κόντεψα να χάσω εντελώς τον εαυτό μου...

Δεν έμεινα στα παλιά,

παρά την προδοσία,

με το φίλο μου έφτιαξες ερωτική φωλιά,

ποταπή γυναικεία αποστασία...

Παρ' όλα αυτά προχώρησα,

πήρα τον μονόδρομο,

τι υπομονή είχα, απόρησα,

να σας αγνοώ αγκαλιασμένους σε γεμάτο πεζόδρομο...

Τώρα πια στη μιαν άκρη του δρόμου εσύ

και 'γω στην άλλη,

τόσα χρόνια περίμενα γι' αυτό απνευστί, 

φυσά για 'μένα ευνοϊκό μαϊστράλι.

Μια νεράιδα γνώρισα ντόμπρα, αληθινή,

πάντα κρατά ραβδάκι,

μέσα-έξω ομορφιά έχει θαυμαστή,

και 'να κορμί-φαρμάκι!

Θυμάσαι;

Στο γάμο μας την είχες καλέσει,

την ανθοδέσμη όταν πέταξες,

ήταν αυτή που δεν την άφησε να πέσει!

Τώρα πια στη μιαν άκρη του δρόμου εσύ

και 'γω στην άλλη,

τόσα χρόνια περίμενα γι' αυτό απνευστί, 

φυσά για 'μένα ευνοϊκό μαϊστράλι.

Μια νεράιδα γνώρισα ντόμπρα, αληθινή,

πάντα κρατά ραβδάκι,

μέσα-έξω ομορφιά έχει θαυμαστή,

και 'να κορμί-φαρμάκι!

© Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.

Ζωή κοντή

Ο βράχος απ' τα χρόνια ραγίζει

την αιωνιότητα θέλει γερά να κρατά, μα λίγο αγγίζει.

Και 'γω ελεύθερο πουλί με ζωή κοντή

μπρα ντε φερ παίζω με τη λογική.

Απ' την αρχή ήξερα πού βρίσκομαι, πού πάω,

μ' αισιόδοξα φτερά ξέρω και πετάω.

Άκρες δε στρογγυλεύω,

όσο ζω την τύχη θα παιδεύω.

Εδώ, στα μέρη τα άνω,

το πεδίο κοιτάζω από λίγο πιο πάνω.

Για τους πάνω μειονέκτημα,

για τους κάτω πλεονέκτημα.

Αυτό που μπορώ, πάντα κάνω.

Μα δεν έμεινα στα κεκτημένα τ' αρχικά,

ό,τι μου δόθηκε εκτίμησα, βασικά,

το κάθε δευτερόλεπτο που δίνει νέα ορμή,

αγέρωχα στέκομαι απέναντι στο θάνατο, και τη ζωή...

Ο βράχος από δυνάμεις στραγγίζει,

απέναντι στο θάνατο τελικά λυγίζει.

Και 'γω ελεύθερο πουλί με ζωή κοντή

έκλεισα τ' αυτιά μου στην κάθε βροντή.

Απ' την αρχή ήξερα πού βρίσκομαι, πού πάω,

μ' αισιόδοξα φτερά ξέρω και πετάω.

Άκρες δε στρογγυλεύω,

όσο ζω την τύχη θα παιδεύω.

© Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.

Οι σφαίρες που δεν είδα

Με πλημμύρισαν κοσμικά ολογραφήματα

και τους χάρισα όλα μου τα χρήματα.

Έπεφτα τη νύχτα κοιμισμένος

και μια κάψα εσώτερη μου ΄λεγε πως νιώθω φοβισμένος...

Πιθανολογώ, δεν ήξερα,

απ' τα παιδιά είχα γίνει τ' ανήξερα.

Ώσπου τα χέρια μου την ονειροπαγίδα σφιχτά τύλιξαν,

από σφαίρες που δεν είδα τη μοίρα μου ξετύλιξαν!

Με το νύχι λίγο έξυσα,

μια καρδιά, το αίμα της όμως δεν έχυσα.

Απλώς κατάλαβα τι πήγαινε λάθος,

πίσω γύρισα απ' του βούρκου το βάθος!

Δεν είναι μυστικό,

μα παραμύθι διδακτικό...

Οι σφαίρες που ποτέ δεν είδα αγγίζουν τις αισθήσεις,

εύκολα σε κάνουν να τις συνηθίσεις,

τώρα όμως πια δε φοβάμαι,

το παραμύθι αυτό έχω τώρα να θυμάμαι!

Με πλημμύρισαν κοσμικά ολογραφήματα

και τους χάρισα όλα μου τα χρήματα.

Έπεφτα τη νύχτα κοιμισμένος

και μια κάψα εσώτερη μου ΄λεγε πως νιώθω φοβισμένος...

Πιθανολογώ, δεν ήξερα,

απ' τα παιδιά είχα γίνει τ' ανήξερα.

Ώσπου τα χέρια μου την ονειροπαγίδα σφιχτά τύλιξαν,

από σφαίρες που δεν είδα τη μοίρα μου ξετύλιξαν!

© Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.