Σαν χθες

Σαν χθες ήταν η πρώτη μέρα στο σχολείο,

Σαν χθες ήταν που πήγαμε την πρώτη μας εκδρομή.

Τέλειωσε αυτό το βιβλίο,

Τώρα ξεκινά η επόμενη διαδρομή.

Μα η δικιά μας αγάπη μένει παντοτινή

και τον χρόνο δε φοβάται.

Θα μας δένει πάντα με κλωστή

κι ό,τι ζήσαμε δε χάνεται ποτέ.

Πώς να ξεχάσουμε

εκδρομές και αστείες στιγμές,

πώς να ξεχάσουμε

ακόμη και μέρες δύσκολες, κακές;

Στο λεύκωμά μας ό,τι έχουμε γράψει

Λέξη καμιά δε θ’ αλλάξει.

Με φιλία κι αγάπη το ‘χουμε υπογράψει.

Κι ο ένας τον άλλο ποτέ δε θα ξεχάσει…

Σαν χθες ήταν η πρώτη μέρα στο σχολείο,

Σαν χθες ήταν που πήγαμε την πρώτη μας εκδρομή.

Τέλειωσε αυτό το βιβλίο,

έτσι είν’ η ζωή.

Μα η δικιά μας αγάπη μένει παντοτινή

και τον χρόνο δε φοβάται.

Θα μας δένει πάντα με κλωστή

κι ό,τι ζήσαμε δε χάνεται ποτέ.

Κι ό,τι ζήσαμε δε χάνεται ποτέ…

© Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.

Ερωτόγραμμα

Πουθενά και Κάπου γωνία,

αύρα ανασαίνει αντιβαρυτική,

ασήμαντη για την έξω κοινωνία,

κι αυτή εκεί-στέκει επιβλητική.

Αστικός μύθος

που μια ρωγμή στο χρόνο γέννησε.

Άλυτος γρίφος που όλοι τον χάιδεψαν

μα κανείς δεν τον γκρέμισε.

Υπονόμου καπάκι χαλυβένιο

μυρίζει ψυχόδραμα

κι ένα μήνυμα κωδικοποιημένο:

ΕΡΩΤΟΓΡΑΜΜΑ...

Ίχνος της Πριγκήπισσας του Χάους

πρώτο φιλί εκεί -καρδιόγραμμα-

βαλς δυο ψυχών κατά Στράους,

ΕΡΩΤΟΓΡΑΜΜΑ...

Αστικός μύθος

που μια ρωγμή στο χρόνο γέννησε.

Άλυτος γρίφος που όλοι τον χάιδεψαν

μα κανείς δεν τον γκρέμισε.

Ίχνος της Πριγκήπισσας του Χάους

-μαγικό μονόγραμμα-

βαλς δυο ψυχών κατά Στράους,

στην Αθανασία χαράχτηκε, 

ΕΡΩΤΟΓΡΑΜΜΑ...

© Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.

Το τελευταίο ανκόρ

Το ζεστό μου καμαρίνι

με σιωπή το 'χω ποτίσει.

Άντε πες στο δελφίνι

πως δε θα ξανακολυμπήσει...

Ένα βάψιμο ακόμη, ντιβόσιον,

 η αναμονή πια δεν αγχώνει.

Ροή σε σλόου μόσιον,

η μακιγιέζ το χέρι απλώνει...

Φωτογραφίες, άγκυρες προσωπικού τάιμλάιν,

στέκουν εκεί.

Κι αν ο χρόνος έφθειρε του πάγκου το ντιζάιν,

ούτε που μ' απασχολεί...

Το ζεστό μου καμαρίνι

από μνήμες έχει ποτίσει.

Άντε πες στο δελφίνι

πως δε θα ξανακολυμπήσει...

Κραγιόν παλιάς θαυμάστριας, 

απ' τον καθρέφτη δεν έχει βγει.

Αν θα 'ρθει σήμερα;

Ίσως και να μ' απασχολεί...

Λόγια σ' επανάληψη, ντιβόσιον,

η αναμονή πια δεν αγχώνει.

Ροή σε σλόου μόσιον,

η σκηνή με κοντοζυγώνει...

Τελευταίο ανκόρ,

σ' έργο νυχτερινό, βαριετέ...

Η κουρτίνα με καταπίνει σε χρόνο ρεκόρ,

ανέτοιμος όσο ποτέ...

© Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.

Κίτρινο κισμέτ

Τοσοδούλι καναρίνι αιμοβόρο

τσόφλινο τοίχο γκρέμισα,

ανάσα χωρίς φόρο,

εργένικη φωλιά μ' ελπίδες γέμισα.

Το κίτρινό μου όμως κισμέτ

ως δούλο με όρισε.

Εμένα, πνεύμα εστέτ,

ως καναρίνι σαλονιού με διόρισε.

Τι ρόλο βαράω εδώ;

Κι ενώ ουράνιο Θεό με στοιχημάτισα,

σε μικρό μοτέλ κρεμαστό,

αυτό που 'θελα να γίνω άφησα.

Μα με φροντίζει γίγαντας αγαθός, 

έναν τον έχω, τον πονάω.

Τι αέρας, τι της πόλης ο βυθός,

στο πάλκο βγαίνω και του γλυκοτραγουδάω.

Το κίτρινό μου κισμέτ 

ως δούλο με όρισε.

Εμένα, πνεύμα εστέτ,

την καρδιά μου όμως δεν προσδιόρισε...

Μα με φροντίζει γίγαντας καραφλός,

έναν τον έχω, τον πονάω.

Εγώ κι αυτός,

στο πάλκο βγαίνω και του γλυκοτραγουδάω.

Το κίτρινό μου κισμέτ 

ως δούλο με όρισε.

Εμένα, πνεύμα εστέτ,

την καρδιά μου όμως δεν προσδιόρισε...

© Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.

Ο κύριος Τάδε

Σε γκαρσονιέρα υπόγεια

με θέα, σαν ακριβό δυάρι,

καναρίνι σε κάθειρξη ισόβια,

το χολ ροκάρει.

Ζάντα μαύρου Μάζντα

στον τοίχο το παίζει ρολόι.

Κι ο κύριος Τάδε παρών,

ο μόνος που έμεινε απ' το σόι...

Η κουζίνα αδειανή,

πείνα φόνισσα,

μα κι αν χρειαστεί ζάχαρη κρυσταλλική,

θα δώσει η μελαχρινή γειτόνισσα...

Στο ράφι μόνο Όμηρος

και Κάμα Σούτρα

κι ένας Κικέρων κακόμοιρος

τον πιάνει απ' τα μούτρα.

Μες στο μπάνιο αλλάζουν οι όροι,

κράτος εν κράτει,

ο καθρέφτης αστεία δε σηκώνει,

τιμωρός.

Κι ο κύριος τάδε παρών...

Σε γκαρσονιέρα υπόγεια

με θέα, σαν ακριβό δυάρι,

καναρίνι σε κάθειρξη ισόβια,

το χολ ροκάρει.

Ζάντα μαύρου Μάζντα

στον τοίχο το παίζει ρολόι.

Κι ο κύριος Τάδε παρών,

ο μόνος που έμεινε απ' το σόι...

© Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.

Κάτω απ' τη ροζ αντάρα

Χορεύω σε μαύρο χιόνι

με ψυχή ρημαγμένη,

προσγείωσα το τελευταίο μου πιόνι,

η ζωή μου θρύψαλα, σταματημένη.

Κάποτε οι αναμνήσεις δε 'κόβαν σαν ξυράφια.

Εγώ κι εσύ άγρια ελάφια,

κάτω απ' τη ροζ αντάρα...

Ώσπου ήρθε η μέρα που κοιμήθηκα με τον πόνο

άγγελος ήρθες, άγγελος έφυγες,

μετρώ το χρόνο ως στυγνό δολοφόνο,

μου ξεγλίστρησες, μου ξέφυγες...

Χορεύω σε μαύρο χιόνι

με ψυχή ρημαγμένη,

προσγείωσα το τελευταίο μου πιόνι,

η ζωή μου θρύψαλα, παγιδευμένη.

Σε μεταίχμιο ροζ και μαύρου

στο καθένα μ' ένα πόδι πατώ,

βαριανασαίνω, συνομιλώ με το Θεό...

Χορεύω σε μαύρο χιόνι

με ψυχή ρημαγμένη,

προσγείωσα το τελευταίο μου πιόνι,

η ζωή μου θρύψαλα μεν, μ' αφυπνισμένη.

Όπως-όπως θα στήσω του παζλ μου τα κομμάτια

θα δείξω ψυχάρα κι ας 'γίναν όλα μαντάρα.

Εγώ κι εσύ αδάμαστα ελάφια,

κάτω απ' τη ροζ αντάρα...

© Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.

Στη Θάλασσα του Ίδιου

Σλάιντς ασπρόμαυρων παραισθήσεων

από μπροστά περνούν...

Τα μάτια κλείνουν ερμητικά,

υδάτινος τρόμος, αγνός,

η αποστολή στην Κόλαση ξεκινά...

Ξάφνου τα μάτια ανοίγουν,

μες στη Θάλασσα του Ίδιου,

όπου πανικός και κλειστοφοβία σμίγουν...

Τριγύρω δωμάτια-κλώνοι,

πίσω από μισάνοιχτες πόρτες παραφυλούν

όρκοι αγάπης που αθετήθηκαν...

Στο χάρτη πορείες κυκλικές,

την ελπίδα στραγγαλίζουν,

μένουν απέλπιδες ευχές...

Των μονοδρόμων ακούγεται η ηχώ,

στο τέρμα τους τοίχοι ολόλευκοι.

Σ' έναν μόνο μ' αίμα γράφει, "Ανήκω εδώ"...

Τριγύρω δωμάτια-κλώνοι,

πίσω από μισάνοιχτες πόρτες παραφυλούν

ασφράγιστοι Εφιάλτες-Ψιθυριστές...

Σλάιντς ασπρόμαυρων αναμνήσεων

από μπροστά περνούν...

Των μονοδρόμων ακούγεται η ηχώ,

στο τέρμα τους τοίχοι ολόλευκοι.

Σ' έναν μόνο μ' αίμα γράφει, "Ανήκω εδώ"...

"Ανήκω εδώ",

στη Θάλασσα του Ίδιου,

καύσιμο το Παράδοξο....

"Ανήκω εδώ"...

© Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.

Flusso dell’anima

Gli uomini vanno e vengono,

nomadi dell’infinito...

Nuove e vecchie pagine,

del Libro della Vita...

Flusso dell’anima...

Infinito.

Viaggiatori con biglietto di ritorno.

Un’opportunità.

Flusso dell’anima...

E Lui accanto, lì.

Punisce.

Leggi universali...

Risveglio...

Uno per tutti e tutti per uno.

Con le mani strette forte...

Distanze minime.

Esistenze elevate.

Flusso dell’anima...

Anime guerriere.

Vulnerabili, disumane.

Direzioni libere.

Una Colomba Bianca

attende con pazienza.

Pazienza...

Gli uomini vanno e vengono,

nomadi dell’infinito...

Nuove e vecchie pagine,

del Libro della Vita...

Flusso dell’anima...

© Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.

Δίχως άλλοθι

Σ' αρένα με πράσινη τσόχα στρωμένη,

αουτσάιντερ, ζητιανεύοντας μάρκες,

το ένστικτο της επιβίωσης φορώ.

Χίλια...

Πάει δύο παρά και 'γω εκεί,

ψάχνοντας το τέλειο άλλοθι,

την τέχνη έμαθα σε ηλικία ευαίσθητη.

Εκατόν πενήντα...

Ακίνητος, ακλόνητος,

επιλέγω στιγμές κατάλληλες

κι ένα φύλλο που κερδίζει.

Σαράντα...

Το ποντάρισμα όλο και αυξάνω,

το λες και ριψοκίνδυνο,

ξέρω όμως τι κάνω.

Δέκα...

Αρχίζω κι αμφιταλαντεύομαι,

τη θέληση οπλίζω, 

αίμα κι άμμος πάνω στο τερν...

Δύο...

Ενώπιος ενωπίω,

δίχως άλλοθι,

δυο γυμνοί καουμπόι.

Τελευταία παρτίδα,

ευχές για τύχης ξάφνιασμα,

η έκτη μου αίσθηση πιστός μου σκύλος.

Ενώπιος ενωπίω,

δίχως άλλοθι,

ξεχάσαν όλοι το ρολόι...

Ένα...

© Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.

Ψυχορροή

Άνθρωποι έρχονται και πάνε,

νομάδες τ' απείρου...

Νέες και παλιές σελίδες,

του Βιβλίου της Ζωής...

Ψυχορροή...

Ατέρμονη. 

Ταξιδιώτες με μετ' επιστροφής εισιτήριο.

Ευκαιρία.

Ψυχορροή...

Κι Αυτός πλάι εκεί.

Τιμωρεί.

Νόμοι συμπαντικοί...

Αφύπνιση...

Ένας για όλους και όλοι για έναν.

Με τα χέρια κρατημένα σφιχτά...

Ελάχιστες αποστάσεις.

Υψηλές υποστάσεις.

Ψυχορροή...

Ψυχές-πολεμιστές.

Τρωτοί, απάνθρωποι.

Ελεύθερες κατευθύνσεις.

Ένα Λευκό Περιστέρι

καρτερικά περιμένει.

Υπομονή...

 Άνθρωποι έρχονται και πάνε,

νομάδες τ' απείρου...

Νέες και παλιές σελίδες,

του Βιβλίου της Ζωής...

Ψυχορροή...

© Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.

Jumalolento

 Liidät yläilmoissa, rinnalla kuljet,

ihmeitä syntyy kaikkialla,

se on vastaus oikee

kaikkeen, minkä tää hetki kieltää!

​Maailmas on sun oma,

vaatimattomasti kirjotettu,

siellä sun kasvot heijastuu,

ne aidot...

​Kuin jumalolento

miekkaas yötä päivää teroitat,

tulta ja terästä, teet suurii tekoi, synkkyyden nujerrat!

​Älä koskaan unohda

et aloitit tavallisena kuolevaisena,

Paratiisist taistelit, sääli jos sen menetät,

et oo vaan pelkkä numero.

​Liidät yläilmoissa, rinnalla kuljet,

toivoo syntyy kaikkialla,

se on vastaus oikee

kaikkeen, minkä tää hetki kieltää!

​Maailmas on sun oma,

kuin orkesterille kirjotettu,

siellä sun kasvot heijastuu,

ne aidot...

​Jumalolento, kuvakses ja kaltaiseksis tehty,

nyt sä tiedät kuka oot,

syntinen menneisyys palaa takana, nousu alkaa,

voit kertoo muille, kuka sust on tullu...

​Maailmas on sun oma,

kaunokirjotuksella kirjotettu,

siellä sun kasvot heijastuu,

ne aidot...

​Jumalolento! Jumalolento! Jumalolento!

© Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.