Lyricnaut: Σεπτεμβρίου 2025

Καψούρα χι εις το τετράγωνο

Είσαι η βάση

και 'γω ο εκθέτης,

μόνιμη σε θέλω στάση,

για πάρτυ σου γίνομαι συνθέτης!

Πω πω, τι λόγια είναι αυτά;

Ξέρεις να με ρίχνεις,

με δυο λόγια σταράτα, αντρικά,

το είναι σου ολάκερο μου δείχνεις!

Δεν είναι μόν' αυτό,

μα έχει ακόμη κι άλλο,

μόλις πρωτοκοιταχτήκαμε

ερωτικό, αθέλητα, κάναμε σινιάλο!

Να γίνει πώς αλλιώς

μ' ένα δίμετρο κουκλί;

Μελαχρινός είσαι θεός,

απωθημένο έχω να μου δώσεις φιλί!

Με το που σε γνώρισα,

τι άλλο να ζητήσω;

Τέτοια γυναικάρα γλυκιά, μαγκιόρισσα

πώς απ' τη μνήμη μου να σβήσω;

Πω πω, τι λόγια είναι αυτά;

Ξέρεις να με ρίχνεις,

με δυο λόγια σταράτα, αντρικά,

το είναι σου ολάκερο μου δείχνεις!

Καψούρα χι έχω,

εις το τετράγωνο,

Γιαμάχα μηχανή κατέχω,

σ' άστρο να σε πάω, φανταστικό, πεντάγωνο!

Τι αλάνι είσαι ΄συ;

δεν έχω ξανανιώσει έτσι!

Δώδεκα η ώρα και μισή

απάνω στη σέλα σου θα γίνω Κομανέτσι!

Στο ΄πα, είσαι η βάση

και 'γω ο εκθέτης,

μες στου πόθου τη βράση

σα τζίνι θα κάνω ό,τι μου αναθέτεις!

Η ζωή σου τρενάκι του τρόμου

Ως κολλητή σου θα σε συμβουλέψω,

αυτό να συνεχιστεί δε θα επιτρέψω

το χαμένο σου ευ ζην να βρεις,

σε τεντωμένο σχοινί επικίνδυνα ισορροπείς.

Ανάμεσα σε δύο άντρες που σ' έχουν πάρει επ' ώμου,

η ζωή σου μετατράπηκε σε τρενάκι του τρόμου,

πολύ καλά ξέρεις,

ότι τον έναν και τον άλλο τρελά ενδιαφέρεις...

Κατάματα σε κοιτώ,

αυτό δεν είναι σωστό.

Δε χωρούν δεύτερου βαθμού λέξεις,

στης καρδιάς σου μια πόρτα να διαλέξεις.

Αλλιώς, με γνώμονα θα χαράξεις τρίγωνο ερωτικό,

κάθε κορυφή και το δικό της μυστικό,

θα πάρεις μαζί σου δυο άλλα θύματα

λαβωμένα από προδωμένα συναισθήματα...

Ανάμεσα σε δύο άντρες που σ' έχουν πάρει επ' ώμου,

η ζωή σου μετατράπηκε σε τρενάκι του τρόμου,

πολύ καλά ξέρεις,

ότι τον έναν και τον άλλο τρελά ενδιαφέρεις...

Κατάματα σε κοιτώ,

αυτό δεν είναι σωστό.

Δε θα κοιτάξεις μόνο εσένα να προσέξεις,

υπάρχουν νόμοι στις ερωτικές τις σχέσεις.

Αλλιώς, με γνώμονα θα χαράξεις τρίγωνο ερωτικό,

κάθε κορυφή και το δικό της μυστικό,

θα πάρεις μαζί σου δυο άλλα θύματα,

λαβωμένα από προδωμένα συναισθήματα...

Με φτερά από μετάξι

Τριγυρνώ μες σε χαμένα Βασίλεια,

κάπου μου 'παν πως υπάρχει η αθανασία,

τη Νέμεσις αναζητώ,

να λυτρώσει εμένα, τον Θνητό.

Κι αν είχα φτερά από μετάξι,

ακόμη δεν είχα πρωτοπετάξει.

Ασπίδα μου το αιθέριο φυλαχτό μου,

έδιωχνε πέρα τον κακό λογισμό μου.

Ήταν δοσμένο από χέρια αγνά,

της γιαγιάς μου, ζευγαρωμένο με λόγια σοφά:

"Πάρ' το και να προσέχεις,

το Χριστό μαζί σου πάντοτε να έχεις!"

Κάπου στα χιλιοδιαλυμένα Βασίλεια,

σε κρύπτη παγωμένη, ανήλια,

βρήκα τον Αόρατο Εχθρό.

ήξερα όμως τι να του πω:

"Ξέρω ότι 'σαι εδώ

σου 'χω νέα κι έπρεπε να σε βρω.

Η Σκιά τρέμει το Φως

κι η Νέμεσις για 'μένα είναι σκοπός.

Η Δικαιοσύνη θα αποδοθεί,

η κλεμμένη ζωή πίσω θα παραδοθεί,

κι αν ακόμη παραμείνω Θνητός,

κλείνοντας τα μάτια θα μείνω για πάντα Ξυπνητός."

Η γιαγιά μου τ' άκουσε και χαμογέλασε,

ούτε μια στάλα χρόνος δεν πέρασε,

επιτέλους πρωτοχτύπησα τα μεταξένια μου φτερά

και στις κόρες μου άναψε της Νέμεσις η τρομερή Φωτιά!

Yksisarvisten kuningas

Silloin elin pilvieni päällä,

niitä hallitsi todellinen piinaaja.

Vaivoin jahtasin unelmiani,

nimen kuullessa tiesit: hän se on.

Hän oli Yksisarvisten Kuningas,

luuli olevansa ainoa olento.

Hän sanoi: olla muiden yläpuolella,

riittää kun juot verta, olet saalistaja.

Taivaallinen linna oli hänen palatsinsa,

solmuihin kietoi ihmisten sielut.

Joka keskiyö, lyöden kaksitoista,

lisäsi helmen tuskien rukousten ketjuun.

Täydellistä onnea hän imi siitä,

muurien sisällä palatsissaan.

Hän joi energiaa loputtomasta kurjuudesta,

kuoleman karuselli pyöri ilman loppua.

Kun saavuin hänen Utopiaansa,

miekkani vapisi tuskallisesti.

Rauhaa pyysin omiin taivaisiini,

kohtaloni jätin taakse, eteenpäin kääntyen.

Aloitin hänen kätyreistään,

samanlaisia kuin hän itse.

Valtaistuinsalissa hänet näin, hän virnisti,

hän halusi olla ensimmäinen, joka rikkoo hiljaisuuden.

Taistelu oli armoton,

ruumis ruumista vastaan, taistelin urheasti.

Hänen miekassaan oli tyrannian merkki,

minun omassani VAPAUS kaikilla kirjaimilla!

Kunnes voitin hänet, hänen katseensa kuoli,

päättömänä hän kaatui, kukistettuna.

Pidin hänen kultaisen kruununsa,

olin verellään maalattu.

Jälleen elän rauhassa pilvieni päällä,

pahan karkotin ikuisiksi ajoiksi.

Unelmani pidän lujasti käsissäni,

tarvittiin uhreja, mutta myös taistelijoiden voittoja.

Το κορίτσι-φωτιά

Ερωτεύτηκα απ' τη σχολή κορίτσι-φωτιά,

ζωές παίζει να 'χε εννιά,

έκρυβε στην τσέπη της πιστόλι με σφαίρες ζαχαρίνης,

για κάτι τέτοιες τραγούδαγε ο μεγάλος Γιοκαρίνης.

Και mainstream και underground,

τεράστιο των θαυμαστών της το playground.

Ήταν στα φόρτε της, ήξερε όλα τα στυλ να ενώνει,

τον αντρικό πόθο είχε μάστερ να φουντώνει!

Πώς να τη ρίξω; Πώς την καρδιά της να μεθύσω;

Στων Madrugada τη συναυλία είχε μπει.

Πότε θα μπει το Honeybee;

Ο ένας στον άλλο ρίξαμε ματιά,

ώρα ήταν να της ζητήσω για το τσιγάρο μου φωτιά.

Πήγαμε για after Κεραμεικό,

κόχλαζε μέσα μου του έρωτα το μυστικό.

Είπα να το πάω αυθεντικά,

της άφησα την επίθεση και 'γω αμυντικά.

Στην πορεία κατάλαβα κάτι,

με είχε βάλει κι αυτή από καιρό στο μάτι.

Ίσιες ανταλλάξαμε κουβέντες,

στο πιτς φιτίλι πήρε φωτιά του πατέρα μου η Μερσέντες!

Ερωτεύτηκα απ' τη σχολή κορίτσι-φωτιά,

ζωές παίζει να 'χε εννιά,

έκρυβε στην τσέπη της πιστόλι με σφαίρες ζαχαρίνης,

για κάτι τέτοιες τραγούδαγε ο μεγάλος Γιοκαρίνης.

Σε νερά καθαρά

Διάλεξα το κόκκινο χάπι, χτυπούσαν μεσάνυχτα.

Δεν πέρασαν πέντε λεπτά,

και στη φυλακή μου φύτρωσαν παράθυρα ορθάνοιχτα...

Έντονες πέρασαν στιγμές,

η αλήθεια μες στις φλέβες μου είχε κυλήσει,

πριν προλάβω καλά καλά να βλεφαρίσω, ορατό ντύθηκε το αφανές.

Με φωτοστέφανο ήρθε πλάσμα αγγελικό,

οι σκέψεις μου με ρώτησε ποιες είναι

σχετικά με τον τελικό μου προορισμό.

Του μίλησα για όνειρα αληθινά,

που μ' αγάπη αγνή έχω σφυρηλατήσει.

Τα 'βαλα μέσα σε μικρό ερημονήσι,

εκεί, στις πέρα θάλασσες,

που 'χουν όλοι λησμονήσει.

Σε νερά καθαρά...

Πρωινά δεν ξημερώνουν ζοφερά,

τα αισθήματα νιώθεις μονάχα τα τρυφερά.

Σε νερά καθαρά...

Αυτό του επικοινώνησα,

τα πράγματα είναι για 'μένα απλά

κι έτσι τα κανόνισα.

Τίποτε άλλο δε ζήτησα

κι έφυγε μετά,

την άλλη μέρα πήγα και κολύμπησα.

Σε νερά καθαρά...

Ιπτάμενα Στιλέτα

Βλέπω τη ζωή με ματιά πέρμαντεθ,

δίχως συγχώρεση και ευκαιρίες.

Άλλοτε ορατός και άλλοτε στελθ,

απ' τις εκάστοτε, εξαρτάται, συγκυρίες...

Υπέρτατος αντίπαλος τα ιπτάμενα στιλέτα,

από 'κείνα που χτυπάνε direct στην καρδιά,

έχουμε ανοίξει βεντέτα,

στο δέρμα μου άφησαν ανεξίτηλη χαρακιά.

Σα χτύπημα δερματοστιξίας...

Κάθε μαχαιριά τους δεν έχει πόνο,

τουλάχιστον στην αρχή,

μια γεύση σου αφήνουν μόνο,

κάτι που μοιάζει με ζεστό φιλί.

Κοιτάζω τα πράγματα υπό γωνία λοξή,

κάπου αναγκάστηκα.

Η άμυνά μου πλέον διαφορετική,

όταν όλα τα 'χα δώσει, πισώπλατα ατιμάστηκα.

Υπέρτατος αντίπαλος τα ιπτάμενα στιλέτα,

από 'κείνα που χτυπάνε direct στην καρδιά,

έχουμε ανοίξει βεντέτα,

στο δέρμα μου άφησαν ανεξίτηλη χαρακιά.

Σα χτύπημα δερματοστιξίας...

Βλέπω τη ζωή με ματιά πέρμαντεθ,

δίχως συγχώρεση και ευκαιρίες.

Άλλοτε ορατός και άλλοτε στελθ,

απ' τις εκάστοτε, εξαρτάται, συγκυρίες...

Υπέρτατος αντίπαλος τα ιπτάμενα στιλέτα,

από 'κείνα που χτυπάνε direct στην καρδιά,

έχουμε ανοίξει βεντέτα,

στο δέρμα μου άφησαν ανεξίτηλη χαρακιά.

Σα χτύπημα δερματοστιξίας...

Κάθε μαχαιριά τους δεν έχει πόνο,

τουλάχιστον στην αρχή,

μια γεύση σου αφήνουν μόνο,

κάτι που μοιάζει με ζεστό φιλί.

Το σπιράλ των αναμνήσεων

Το λευκό και το μαύρο,

χορδές αγαπημένες. Πάλλονται ξανά...

Άλλο ένα ντόμινο ξεκινά...

Οι συχνότητες με κάνουν και παρανοώ,

μηδέν, ένα, δύο, άπειρο...

Οι πιθανότητες μπλεγμένα καλώδια...

Βαλς χορεύουν μεταξύ τους,

μα πατούν σε σπασμένους καθρέφτες...

Το λευκό και το μαύρο,

χορδές αγαπημένες. Πάλλονται ξανά...

Ποια οδό να διαλέξω;

Και πόσο γρήγορα θα τρέξω;

Στο σύμπαν αυτό όλα συμβαίνουν.

Κι όλα αναβάλλονται....

Φτάνει η ώρα των αποφάσεων...

Οι συχνότητες με κάνουν και παρανοώ,

μηδέν, ένα, δύο, άπειρο...

Ποιο βίωμα μυστικό,

θα τραβήξει τη σκανδάλη;

Παράλληλων συμπάντων βαλς,

κάθ' ένα και μια ιστορία...

Ξετυλίγω το σπιράλ των αναμνήσεων,

αναβίωση ξεχασμένων κομματιών του χθες...

Οι συχνότητες με κάνουν και παρανοώ,

μηδέν, ένα, δύο, άπειρο...

Στο ντόμινο αυτό τέλος δεν υπάρχει...

Πονηρέ μου κομήτη

Απ' τα γήινά μας χώματα

σε παρατηρούμε.

Ποιος είσαι;

Από ποια 'στερόσκονη είσαι φτιαγμένος;

Όλα όσα γνωρίζαμε,

τα 'χεις ανατρέψει.

Πονηρέ μου κομήτη,

πες μας το μυστικό σου...

Ποιος είσαι;

Από ποια 'στερόσκονη είσαι φτιαγμένος;

Πιλότο έχεις

ή στη φύση ανήκεις;

Το πιο σημαντικό,

πώς να σε πω, φίλο ή εχθρό;

Εξηγησέ μου,

για ποιο λόγο να παίξεις κρυφτό με τ' αστέρι μας;

Τι κρύβεις;

Να πετύχεις τι θέλεις;

Πονηρέ μου κομήτη,

πες μας το μυστικό σου...

Ποιος είσαι;

Πονηρέ μου κομήτη,

πες μας το μυστικό σου...

Ποιος είσαι;

Ο πρωτευουσιάνος

Ντάλα μεσημέρι, εδώ στης Μυκόνου τα στενά,

ένας πρωτευουσιάνος ήρθε να βρει αγκαλιά.

Χαβανέζικο πουκάμισο φορά, όπως του 'παν οι καλοί του φίλοι,

παρέα με το χαλαροδεμένο του φούξια του μαντήλι.

Δε δίστασε ακόμη κομψές εσπαντρίγιες να διαλέξει,

άκρως εκκεντρικές, της μόδας όμως τελευταία λέξη.

Τσαντάκι φανταχτερό το σύνολο συμπληρώνει,

με πινελιά charm και glam το λουκ του φορτώνει.

Ντύθηκε ως πραγματικό fashion icon αστέρι,

μήπως και το αμόρε που ψάχνει η τύχη του φέρει.

Ντάλα μεσημέρι, εδώ στης Μυκόνου τα στενά,

ένας πρωτευουσιάνος ήρθε να βρει αγκαλιά.

Έχει πάει απόγευμα και ήδη κάνει χαμό,

έτοιμος είναι να κάνει κίνηση στο δίμετρο τεκνό.

Δεν είναι πλέον νύχτα σκέτη, έγινε μαγική,

η Μύκονος νήσος είναι αισθησιακή.

Η σβηστή μου Lambretta

Η σβηστή μου Lambretta και 'γω στο πλάι,

είμ' αυτός που μέρα-νύχτα την οδηγάει,

σκαρώνω στιχάκια ερωτικά,

όλα τ' άλλα αδιάφορα για 'μένα, πραγματικά.

Άφησα μακριά τις μπάλες ντίσκο.

ησυχία μόνο εδώ, στο δάσος, βρίσκω,

είπα όχι σ' εξορμήσεις ομαδικές,

στιγμές θέλω μοναχικές.

Της έμπνευσης πιάνω το χέρι,

να συγκινηθεί η ντροπαλή μου Μαίρη,

το λόγο πώς να σκαλίσω,

τ' άγχος της εξομολόγησης απ' την αρχή να εξαφανίσω;

Η σβηστή μου Lambretta και 'γω στο πλάι,

είμ' αυτός που μέρα-νύχτα την οδηγάει,

σκαρώνω στιχάκια ρομαντικά,

ο ήλιος με παίρνει ως τις εφτά.

Μου 'ρχονται λέξεις κι άλλες μετά,

πρώτα το συναίσθημα κι όλα τ' αλλα χοντρικά.

Δεν είμαι για τεχνουργήματα,

ούτε γι' αξέχαστ' αριστουργήματα.

Δυο λόγια έχω να βάλω σωστά,

οι εξυπνάδες δεν κάνουν διαφορά,

φόντο έχω το γαλάζιο της βλέμμα,

ποίημα θα της πω, μα όχι ψέμα.

Η σβηστή μου Lambretta και 'γω στο πλάι,

είμ' αυτός που μέρα-νύχτα την οδηγάει,

σκαρώνω στιχάκια ερωτικά,

όλα τ' άλλα αδιάφορα για 'μένα, πραγματικά.

Lorem ipsum (finnish)

Minäni on valtameren käsissä…

Kohtaloni aallossa ja aavistuksissa…

Lorem ipsum…

Ensimmäinen askel – pako.

Kaikesta.

Lähden, mutta palaan.

En tahdo palata maalliseen.

Pako tempaa mukaansa.

Lunastus.

Lorem ipsum…

Ei sisäistä rakennetta.

Ei selvää reittiä.

Valtameren armoilla.

Lorem ipsum…

Niin monta vihamielistä olentoa.

Paljastan pakkomielteitä.

Pelkoja.

Lorem ipsum…

Seuraava askel: kaaos.

Sekavia tunteita.

Puolitietoinen oppi.

Lorem ipsum…

Vähitellen annan periksi.

Tyhjennyn.

Kaikesta.

Lorem ipsum…

Mutta en virheitäni.

Pidän ne, jotta muistan kuka olen.

Kuka olen – ja keneksi haluan tulla.

Lorem ipsum…

Aakkoset alkavat taas.

Täällä, syvän sinisen sisällä.

Yksin.

Minäni on valtameren käsissä…

Kohtaloni aallossa ja aavistuksissa…

Lorem ipsum…

©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.

Lorem ipsum (english)

My self is in the Ocean's hands...

My fate rides the wave and warm sensations...

Lorem ipsum...

First move — the flight.

From everything.

I leave, but I come back.

I don't want to return to the worldly.

Escape takes me under its skin.

Redemption.

Lorem ipsum...

No inner structure.

No clear fortune.

At the Ocean's mercy.

Lorem ipsum...

So many hostile creatures.

I uncover compulsions.

Phobias.

Lorem ipsum...

Next step: chaos.

Tangled feelings.

Half-learned truths.

Lorem ipsum...

Little by little I surrender.

I empty out.

Of everything.

Lorem ipsum...

Not my mistakes, though.

I keep them to remember who I am.

Who I am — and who I want to be.

Lorem ipsum...

The alphabet begins again.

Here, inside the deep blue.

Alone.

My self is in the Ocean's hands...

My fate rides the wave and warm sensations...

Lorem ipsum..

©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.

Lorem ipsum

Το Εγώ μου στα χέρια του Ωκεανού...

Η μοίρα μου στο κύμα και στις διαισθήσεις...

Lorem ipsum...

Πρώτο βήμα η φυγή.

Από τα πάντα.

Φεύγω, αλλά επιστρέφω.

Δε θέλω να γυρίσω στα κοσμικά.

Η φυγή με συνεπαίρνει.

Λύτρωση.

Lorem ipsum...

Χωρίς εσωτερική συγκρότηση.

Ούτε ξεκάθαρο πλου.

Στο έλεος του Ωκεανού.

Lorem ipsum...

Εχθρικά πλάσματα πολλά.

Ανακαλύπτω ψυχαναγκασμούς.

Φοβίες.

Lorem ipsum...

Στο επόμενο βήμα χάος.

Μπερδεμένα συναισθήματα.

Ημιμάθεια.

Lorem ipsum...

Λίγο λίγο αφήνομαι.

Αδειάζω.

Απ' όλα.

Lorem ipsum...

Όχι όμως τα λάθη.

Τα κρατώ για να θυμάμαι ποιος είμαι.

Ποιος είμαι και ποιος θέλω να γίνω.

Lorem ipsum...

Η αλφαβήτα και πάλι αρχίζει.

Εδώ, μέσα στο βαθύ μπλε.

Μόνος.

Το Εγώ μου στα χέρια του Ωκεανού...

Η μοίρα μου στο κύμα και στις διαισθήσεις...

Lorem ipsum...

Στον Αντίκοσμο

Με χορεύει βιολί παίζοντας ρεπερτόριο τρελού,

μ' ένα κλικ της στιγμής πάω Αλλού.

Να 'ναι glitch πραγματικότητας,

ή περπατιές κάποιας οντότητας;

Φεύγω στο Πουθενά...

Έρχονται τα Πάνω, Κάτω...Τα Πάνω, Κάτω...

Οι τοίχοι οι λευκοί,

νάτοι μωβίζουν, η όψη αποκρουστική...

Αόρατο ουρλιαχτό με συνθλίβει,

κάθε κύτταρο της λογικής μου συντρίβει...

Ο Αντίκοσμος είναι εδώ, αισθητός,

σα να κοιμάσαι κι όμως αναπνέεις ξυπνητός.

Ό,τι γνωρίζω τρέπεται σ' αρνητικό,

να κάνω έχω με το σιχαμερό Φρικιό!

Κλείσω δε κλείσω τα μάτια,

βαδίζω σε σκοτεινά μονοπάτια,

θα τ' αφήσω να περάσει,

το Καλό λίγο χρόνο θέλει και θα δράσει...

Πάλι καλά που με κρατά σχοινί,

δένει εμένα και το Θεό μαζί.

Περνώ δοκιμασία,

ώστε να μετρηθεί πόσ' είν' της ψυχής μου η ευαισθησία...

Το μέσα μου γερά κλυδωνίζεται,

μα η ψυχή μου αγωνίζεται,

Ό,τι γνωρίζω τρέπεται σ' αρνητικό,

να κάνω έχω με το σιχαμερό Φρικιό!

Κλείσω δε κλείσω τα μάτια,

βαδίζω σε σκοτεινά μονοπάτια,

θα τ' αφήσω να περάσει,

το Καλό λίγο χρόνο θέλει και θα δράσει...

©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.

Η Χιονούλα

Σπαθί λευκό, σα φίδι, κυματιστό έσερνε στην πλάτη...

Ήτανε η Χιονούλα...

Όλοι την αναγνώριζαν,

ουλή κάθετη έλαμπε στο μέτωπό της,

τα μάτια της μικρά, γαλαζοπράσινα,

στάχτη φάνταζε μέσ' άπ' αυτά ο δύσμοιρος εχθρός της...

Μια νύχτα με Σέλας στη θύμησή της κεντήθηκε,

μονάχη έμειν' αυτή με τ' Αερικό της

δεύτερη χαρακιά δημιουργήθηκε,

Σταυρό είχε πλέον στο μέτωπό της ..

Ήτανε η Χιονούλα με τ' όνομα,

ξακουστή για την πολεμική της χάρη,

αφού ποτέ της δε δίσταζε

κεφάλια όταν έπρεπε, με μια κίνηση να πάρει!

Κανείς ποτέ δεν μπορούσε

πλήγμα θανάσιμο να της καταφέρει...

Κι αν το Βορρά κατάματα κοιτούσε,

ο εχθρός ξωπίσω της ένιωθε ήδη το αίμα του να ρέει!

Η φήμη της εξαπλώθηκε,

όπως αναμενόταν, με γρηγοράδα,

του Βορρά ο Πρίγκηπας την έμαθε κι αναστατώθηκε,

το λόγο της ζήτησε για μία και για πάντα...

Τον πρίγκηπά της παντρεύτηκε, 'ζήσαν αγαπημένοι,

μα ποτέ της το Σταυρό δεν έχασε, ήταν ευλογημένη!

©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.

Μπουρλότο

Ήταν και αποτελεί ζητούμενο,

εκ φύσεως κοινωνικό,

μοιάσαμε με φυλακής κρατούμενο,

δεν είσαι 'συ, δεν είμ' εγώ, φαινόμενο είναι μαζικό...

Του λαού οι εκπρόσωποι,

σε ξύλινη γλώσσα στα λένε,

πάνω στην καρέκλα γίνονται Κένταυροι Απρόσωποι,

απεργίες και πανό τη φτώχεια σου δεν καίνε...

Γύρω γύρω στα ίδια αδιέξοδα...

Ένα κόλπο ίζι και ανέξοδα...

Τι έχει πάει άραγε λάθος;

Ποιος σου είπε πως μ' υψωμένη γροθιά,

το Σύστημα θα συντρίψεις;

Η Επανάσταση ενορχηστρώνεται μες την καρδιά,

έτσι μόνο θα χαθούν της κοινωνίας οι σήψεις!

Η υψωμένη σου γροθιά,

για εύκολος στόχος μοιάζει,

αλλά η πυρωμένη σου σκεψιά

τ' άντρο των προδοτών με βιά μπουρλοτιάζει!

Τύπωσέ το, να σου γίνει συνείδηση,

γίγαντας είσ' εν υπνώσει,

πάρτο πλέον είδηση,

του κόσμου τούτου λάβε γνώση!

Ποιος είπε πως μ' υψωμένη γροθιά,

το Σύστημα θα συντρίψεις;

Η Επανάσταση ενορχηστρώνεται μες την καρδιά,

έτσι μόνο θα χαθούν της κοινωνίας οι σήψεις!

Η υψωμένη σου γροθιά,

για εύκολος στόχος μοιάζει,

αλλά η πυρωμένη σου σκεψιά

τ' άντρο των προδοτών με βιά μπουρλοτιάζει!

Ο Κόσμος ο Επάνω

Βροχή σκληρή στα τραύματα χοροπηδά,

ένα σώμα που μόνο πονά,

κενού άβυσσος τα πόδια μουδιάζει,

ο τρόμος μέσα μου έχει αρχίσει και κουρνιάζει...

Καλώς τα τελευταία μου δευτερόλεπτα,

'μειναν διαλείμματα μικρά και ολιγόλεπτα,

ο Χάρος θα με συνοδέψει,

οι δυνάμεις μου έχουν σχεδόν στερέψει...

Δεν προλαβαίνω να γυρίσω στην πατρίδα,

έτοιμος να χάσω αναπνοής άνιση παρτίδα,

μα μια μικρή αξίζει μάχη,

τελικό απολογισμό θα κάνω εν τάχει...

Με τις γυναίκες ήμουν ιπποτικός,

ενίοτε και ρομαντικός,

με τους άντρες ο καλύτερος φίλος,

δεύτερος Ρωμαίου κ' Ιουλιέτας της ζωής μου ο θρύλος...

Τα ιδανικά μου τίμησα,

όπως έπρεπε μίλησα,

σ' όλα σωστός, και με το παραπάνω,

πώς αλλιώς ν' ανέβω στον Κόσμο τον Επάνω;

Η άμμος στην κλεψύδρα τελείωσε,

το πριν και το μετά για πάντα κλείδωσε,

ήταν το ύστατο του νου μου ταξίδι,

τη ζωή μου στο Θεό έχω καταθέσει ήδη...

©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.

Το τσάι

Είμαι πλέον μεγάλη,

σάλπαρα για τα σαράντα,

κοιτώ τι έχω εγώ και τι οι άλλοι,

κ' ύστερα φτιάχνω τσάι μέντα, με λίγο από λεβάντα...

Έγινα πολυδιάστατη,

τα χρόνια μ' έχουν ωριμάσει,

μα δεν είναι για 'μένα η ζωή η άστατη,

δυστυχώς το prime μου ανεπιστρεπτί έχει περάσει...

Κυνήγησα στυλ ιταλικό, περιουσία,

έτσ' είχα μάθει,

άλλη είν' όμως η ουσία,

η ευτυχία η προσωπική μου έχει αργήσει να 'ρθει...

Μυαλά έχω τώρα αλλάξει,

δεν είμαι πια παιδούλα,

θέλω αρσενικό την καρδιά μου να τραντάξει,

να κάνουμε παιδί, αφού ντυθώ νυφούλα...

Κυνήγησα πρωταθλητές, ακριβά μπιζού,

έτσ' είχα μάθει,

η ουσία όμως είν' αλλού,

αυτός που μ' αγαπά έχει αργήσει να 'ρθει...

Μυαλά έχω τώρα αλλάξει,

δεν είμαι πια παιδούλα,

θέλω αρσενικό την καρδιά μου να τραντάξει,

να κάνουμε παιδί, αφού ντυθώ νυφούλα...

©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.

Vibes εξωτικά

Βρισκόμαστε εδώ, μα και στο πουθενά,

πλημμυρισμένο με vibes εξωτικά

πιλοτάρω Κάντιλακ ρετρό, γαλάζια,

οι αγκάλες μου λιμάνι γίνονται στα δικά σου νάζια...

Εμπειρία που μια φορά οι άνεμοι φέρνουν,

η ρέγγε και η μπόσα νόβα τα μυαλά μας συνεπαίρνουν,

αφέσου στο ρυθμό τους,

για ψιθύρισέ μου των αστεριών τον αριθμό τους...

Ζήσε το τώρα,

γι' αναμνήσεις δεν είναι η ώρα,

άσε τη νοσταλγία,

ξεμυαλίσου μες του πάθους μας την ονειρική μαγεία...

Βρισκόμαστε εδώ, μα και στο πουθενά,

πλημμυρισμένο με vibes εξωτικά,

φτερά βγάζει τ' αμάξι,

φιλιά δίνουμε ατέλειωτα νυχτερινά, ωσότου να χαράξει...

Μες σε Κάντιλακ ρετρό γαλάζια,

οι αγκάλες μου λιμάνι γίνονται στα δικά σου νάζια...

Παραδώσου σε vibes εξωτικά,

του έρωτά μας θ' ανακαλύψουμε τα μυστικά...

Ζήσε το τώρα,

γι' αναμνήσεις δεν είναι η ώρα,

άσε τη νοσταλγία,

ξεμυαλίσου μες του πάθους μας την ονειρική μαγεία...

©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.

Ο βασιλιάς Μονόκερως

Τότε που ζούσα επάνω στα σύννεφά μου,

τα εξουσίαζε κολαστής πραγματικός,

με δυσκολία κυνηγούσα τα όνειρά μου,

τ' όνομά του άκουγες και ήξερες πως είν' αυτός...

'Ηταν ο βασιλιάς Μονόκερως,

πίστευε πως ήταν ον μοναδικό

κι έλεγε πως για να είσαι όλων ανώτερος,

αρκεί αίμα άλλων να πίνεις, να 'σαι αρπακτικό...

Ουράνιο φρούριο είχε για παλάτι,

με κόμπους άλυτους είχε δέσει κομμάτια ανθρώπινων ψυχών,

και κάθε ώρα, τη βραδινή τη δωδεκάτη,

κατά τι μεγάλωνε το κομπολόι των πονεμένων κραυγών...

Πλέρια έπαιρνε απ' αυτό ευτυχία,

εντός του παλατιού του των τειχών,

ρουφούσ' ενέργεια μέσ' απ' την απέραντη δυστυχία,

ατελείωτο το γαϊτανάκι των νεκρών...

Για λίγο βρέθηκα στη δική του Ουτοπία,

κι άρχισε το σπαθί μου να τρέμει,

απείραχτα ήθελα τα ουράνια μου τοπία,

τη μοίρα μου άφησα πίσω και μπρος να γέρνει...

Άρχισα πρώτα απ' τα τσιράκια του,

όμοια σαν αυτόν τα 'χε πλάσει,

στην Αίθουσα του Θρόνου τον είδα, άρχισε τ' αστειάκια του,

πρώτος τη σιωπή ήθελε να σπάσει...

Μάχη έγινε σκληρή,

σώμα με σώμα, πάλευα γενναία...

Την τυραννία είχε χαράξει στο σπαθί του,

εγώ την ελευθερία μ' όλα κεφαλαία!

Ώσπου τον νίκησα, πήρε του νεκρού το βλέμμα,

ακέφαλος έπεσε, νικημένος,

το χρυσό του κράτησα στέμμα,

με το αίμα του ήμουνα βαμμένος...

Ξαναζώ εν ειρήνη μες στα σύννεφά μου,

το κακό ξόρκισα μέσα στους αιώνες,

γερά κρατώ όλα τα ονειρά μου,

πολλές θυσίες ήθελε και μαχητικούς αγώνες...

©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.

Τaotut teräksestä

Elämän epäonnistumiset tapahtuvat,

mitä ikinä sanotkin, ne joskus sattuvat,

ne koskettavat kaikkea, mitä kuuluu,

ja ihmiset tekevät sen minkä voivat...

Maan vaeltajat,

solmioissa tai ilman,

heidät on taottu teräksestä,

ja vaikka kaatuvat, nousevat taas!

Jos sijoitukset eivät kanna hedelmää,

tai työn uuvuttamina palaavat kotiin,

he löytävät rauhan omasta hengityksestään,

ja vähitellen vahvistuvat, uuden voiman saaden.

Ja ne, jotka eivät sitä tiedä,

ja kohtaloaan kirouksin syyttävät,

oppikoot, että tässä elämässä

jokaisella on alku omanlaisensa.

Maan vaeltajat,

solmioissa tai ilman,

heidät on taottu teräksestä,

ja vaikka kaatuvat, nousevat taas!

Ja ne, jotka eivät yhteiskuntaa lue,

vaan riitelevät kohtalonsa kanssa,

nähkööt, että elämän päämäärät ovat korkeampia,

ja jos ne hylkäävät, jäävät aina pienempiä...

Solmioissa tai ilman,

heidät on taottu teräksestä,

ja vaikka kaatuvat, nousevat taas!

©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.

Πλασμένοι απ' ατσάλι

Οι αποτυχίες της ζωής συμβαίνουν,

ό,τι και να πεις, από καιρό σε καιρό τυχαίνουν,

κάθε τι αφορούνε

κι οι άνθρωποι, κάνουν ό,τι μπορούνε...

Οι απ' της γης διαβάτες,

φορούν ή δε φορούν γραβάτες,

είναι πλασμένοι απ' ατσάλι,

ακόμη και να πέσουν σηκώνονται πάλι!

Είτε οι επενδύσεις τους δεν αποδίδουνε,

είτε τσαλακωμένοι απ' τη δουλειά γυρίζουνε,

τα βρίσκουν με τον εαυτό τους, αναπνοή,

πιο δυνατοί λίγο λίγο γίνονται, με νέα πνοή...

Κι όσοι απ' αυτούς δεν το γνωρίζουν

και τη μοίρα τους βρίζουν,

ας μάθουν πως σ'αυτή τη ζωή,

αλλιώτικη έχει ο καθένας αρχή...

Οι απ' της γης διαβάτες,

φορούν ή δε φορούν γραβάτες,

είναι πλασμένοι απ' ατσάλι,

ακόμη και να πέσουν σηκώνονται πάλι!

Κι όσοι απ' αυτούς την κοινωνία δε διαβάζουν

και με το κισμέτ τους τα βάζουν

ας δουν ότι της ζωής οι στόχοι είναι ανώτεροι

κι όσο τους αγνοούν θα μένουν μικρότεροι...

Οι απ' της γης διαβάτες,

φορούν ή δε φορούν γραβάτες,

είναι πλασμένοι απ' ατσάλι,

ακόμη και να πέσουν σηκώνονται πάλι!

©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.

Του τζόγου το τέρας

"Η Αταλάντα δέχεται την ισοφάριση στο τελευταίο λεπτό του αγώνα και το σκορ γίνεται ένα-ένα..."

Άλλο ένα χαμένο δελτίο και τέλος ημέρας,

αμφισβητούμενο πέναλτι σ' ανύποπτη φάση,

έτσι είναι του τζόγου το τέρας,

στου ποδοσφαίρου το ποντάρισμα δε χωράνε λάθη...

Είν' ώρα για το πρόγραμμα το επόμενο,

Αγγλία να παίξει κανείς ή Ιταλία,

ό,τ' είναι πιο αναμενόμενο,

εύκολους άσσους φέρτε μου κι όχι δουλειά στα βαρετά γραφεία...

Ναι, βάζω λεφτά για μια καλύτερη ζωή,

μα δε με λες και τζογαδόρο,

πώς να πληρωθεί το νοίκι μαζί με τη ΔΕΗ;

ο τζάμπας πέθανε, τα λεφτά κανείς δε σου τα κάνει δώρο...

Άλλο ένα χαμένο δελτίο και τέλος ημέρας,

κεφαλιά καρφωτή δεχτήκανε απ' το κοντό δεκάρι

έτσι είναι του τζόγου το τέρας,

κάποια στιγμή η τύχη θα μου 'κάνει τη χάρη...

Μια σκέψη κάπου κάπου με προσεγγίζει,

πως ζούμε μονάχα μια φορά,

ίσως το χρήμα τελικά την ψυχή δεν αγγίζει

με τον τζόγο λίγο πρέπει να το αλλάξω πια...

Το μέσα μου τελικά ποιος το φροντίζει,

έχω ακόμη να μάθω πολλά

κι όχι ποιος χάνει και ποιος κερδίζει,

τόσο δα μέρος της ζωής είναι τα λεφτά...

Άλλο ένα χαμένο δελτίο και τέλος ημέρας,

αμφισβητούμενο πέναλτι σ' ανύποπτη φάση,

έτσι είναι του τζόγου το τέρας,

στου ποδοσφαίρου το ποντάρισμα δε χωράνε λάθη...

Άλλο ένα χαμένο δελτίο και τέλος ημέρας,

κεφαλιά καρφωτή δεχτήκαν απ' το κοντό δεκάρι

έτσι είναι του τζόγου το τέρας,

κάποια στιγμή η τύχη θα μου 'κάνει τη χάρη...

Calypso

Kuulen unenomaisia ääniä laivaltani...

Ne tulevat Calypson saarelta...

He sanoivat, että hän asui luolassa

ja piti siellä Odysseusta panttivankina...

Mielikuvituksen luomia olentoja...

Olen nyt hänen saarellaan

ja melodia tempaa minut mukaansa...

Ääniplasmi...

Rehellisesti sanoen, en haluaisi jäädä tänne,

mutta en voi lähteä, toivoisin tietäväni miksi...

Unimuoto...

Totuutesi on häikäisevä,

kohottava...

Äänimuoto...

Niinkauan kuin yritän kuunnella hiljaisuutta,

hänen rytminsä ajaa minut hulluuteen, tulen hulluksi...

Olet sulkenut minut kuolemanselliin musiikkikatkelmallasi...

Mitä ikinä tahdot, Calypso,

yksin, alasti — minne ja miten piiloudun sinulta?

Äänimuoto...

Kapteeni suuri, hurmasit minut yhdellä sävelelläsi,

melodioistasi saan armotonta kidutusta...

Unimuoto...

Kukaan ei ole koskaan palannut luotasi,

vaikka ei olisi noudattanut yhtäkään sääntöä...

Unimuoto... Unimuoto...

Καλυψώ

Ήχους ακούω απ' το καράβι μου ονειρικούς...

Είν' απ' το νησί της Καλυψούς...

Σ' ένα σπήλαιο λέγανε πως κατοικούσε

κι έναν Οδυσσέα εκεί όμηρο κρατούσε...

Της φαντασίας γεννήματα...

Στο νησί της τώρα πατώ

κ' η μελωδία με παρασέρνει...

Ηχόπλασμα...

Να πω την αλήθεια να μείνω εδώ δε θα 'θελα,

μα δε μπορώ να φύγω, το γιατί μακάρι να 'ξερα...

Ονειρόπλασμα...

Είν' η αλήθεια της εκθαμβωτική,

ξεσηκωτική...

Ηχόπλασμα...

Όσο τη σιωπή πασχίζω ν' αφουγκραστώ,

ο ρυθμός της με τρελαίνει, πάω να τρελαθώ...

Θανατοποινίτη μ’ έχεις βάλει στο μουσικό σου απόσπασμα...

Ό,τι θέλεις Καλυψώ,

μόνος, γυμνός, πού και πώς να σου κρυφτώ;

Ηχόπλασμα...

Κοτζάμ καπετάνιο ξελόγιασες μ' ένα σου κροτάλισμα

των μελωδιών σου θα 'χω αλύπητο βασάνισμα...

Ονειρόπλασμα...

Ποτέ άλλος από 'σένα πίσω δε γύρισε,

έστω κι έναν κανόνα να μην τήρησε...

Ονειρόπλασμα...Ονειρόπλασμα...

Ταπείνωση

Ζήτημα υπάρχει φλέγον, ηθικής...

Το νόημα ποιο αυτής της ζωής;

Πώς θα προχωρήσεις πιο πέρα;

Να τι θέλω από 'σένα,

μονάχα μια επιλογή, όλες τις αμαρτίες σου σε μπουντρούμι θα μαντρώσει

και την αγάπη Μου για 'σένα μεμιάς θ' ανταποδώσει...

Είναι όταν το βλέμμα σου στραφεί προς τη γη. Τότε θα μοιάσεις σε Εμένα...

Μηδένισε το άτακτο Εγώ σου,

μην επιτρέπεις να κάνει ό,τι θέλει,

για επιβάτη σε προορίζω στην αέρινή μου Νεφέλη.

εκεί ψηλά, με το Θεό σου...

Για ν' αποδείξεις ότ' είσαι σκαρί γερό

πέσε καταγής

και μόλις γίνεις της ηθικής ο γητευτής,

τότε θα μπεις στον Παράδεισο τον θεϊκό...Στον Παράδεισο τον πραγματικό...

Salainen intohimoinen sotilas

Intohimo, joka kumpuaa tahallisesta valheesta,

tämä intohimo naamioi minut mestariksi, vaikka olen vain jäljitelmä,

joka ei unohda omaa taisteluaan.

Ja sinun mestarienkelinäsi

rauhoitun hymyysi enemmän kuin kenenkään muun.

Mutta vaikka joskus löytäisin toisen harvinaisen mestarin,

se ei olisi ratkaisu rakkauteni suurimpaan mysteeriin…

Sinä olit ja olet se, mitä halusin elää,

hullu ja puolikuollut valmis taistelemaan puolestasi.

Edes intohimon naamioinnilla

rakkauden ja levottoman rakkauden punaista virtaa ei voi heittää pois!

Se, mitä olen, on salainen intohimoinen sotilas,

punaisissa ja vaaleanpunaisissa unissasi iloinen vanki.

Oi, kuinka viehätysvoimasi kiehtoo minua –

en anna laiskan rakkauden jumalan nukkua!

Näytin sinulle tien, joten rakasta minua.

En pelkää – et sinäkään pelkää. Taistellaan, taistellaan!

Annetaan hulluuden ja tunteiden viedä meidät mukanaan,

sulkekaamme rakkautemme hunaja ikuiseen lasiin!

Για πάντοτε στην πρώτη στάση

Πιανίστα, θα κάνω την αρχή,

είναι ώρα ν' ανοιχτώ,

για πρώτη φορά, στο κοινό...

Δε θα μπορέσω ποτέ μου να ξεχάσω,

εκείνη που μου 'μαθε εμπειρικά,

τον έρωτα και την αγάπη στα χρόνια τα εφηβικά...

Εκείνη που ποτέ μου δε θα ξανασυναντήσω,

της ανθολόγησα τα πρωτόγνωρά μου αισθήματα,

τότε, στα πρώτα εφηβικά μου ερωτοσκιρτήματα...

Έτσι επιτέλους ανέβηκα,

πιο ώριμος πλέον,

τα σκαλιά της ζωής όλων των άλλων νέων...

Την ευχαριστώ για όλα...

Δε θα μπορέσω ποτέ μου να ξεχάσω,

εκείνη που μου 'μαθε εμπειρικά,

τον έρωτα και την αγάπη στα χρόνια τα εφηβικά...

Εκείνη που ποτέ μου δε θα ξανασυναντήσω,

της ανθολόγησα τα πρωτόγνωρά μου αισθήματα,

τότε, στα πρώτα εφηβικά μου ερωτοσκιρτήματα...

Πιανίστα, δεν ξέρω από φινάλε,

αφού όσο κι αν λέω πως στο τέρμα έχω φτάσει,

ένα κομμάτι μου άφησα για πάντοτε στην πρώτη στάση...

Για πάντοτε στην πρώτη στάση...

Tähtikevät

Vuosia olen kulkenut eteenpäin yksinäisyyden vaikeuksissa,

kuitumaisissa rakkauksissa, antaakseni itseni

sydämeni taistella yksin, antautumatta

kosketan tyhjyyttä niin kauan kuin rakkaani läsnäolosta pakenen!

Ja silti, jonain päivänä koittaa aika, jolloin kohtaaminen tapahtuu.

Kaunis onni, ei sattumanvarainen rakkaus, kevätaamu minun,

jotta voin elää kevään, tavata sinut, rakastaa sinua.

Toinen voima rakastavaisten planeetalta on vastaus.

Runo ei todellakaan ole suuri, ei edes taiteen kannalta,

mutta riittävä muistamaan tämän hetkellisen ylösnousemuksen.

Toivoni on, että tähti tulee toisesta universumista, tähtien vallankumousta varten

sielun kadonneelle mosaiikille, uskottomat, rakkaus tarkoittaa taidetta!

Οι Άντρες με τα Μαύρα

Άγριο ανθρωποκυνηγητό,

μες στην παλάμη το πιστό μου Colt κρατώ,

πέντε σφαίρες γεμάτες υποσχέσεις,

πού χώρος για δεύτερες σκέψεις;

Είναι οι περίφημοι Άντρες με τα Μαύρα,

απ' έξω κανονικοί και από μέσα σαύρα,

μ' έχουν πάρει στο κατόπι,

παρατώ τη μηχανή σ' απόμερο βοσκοτόπι...

Μυστικό του κράτους κρατώ,

έχει σχέση με το πρότζεκτ Αργώ,

στο παιχνίδι αυτό δε θα κάτσω να χάσω,

πριν το ρουά ματ, τις σφαίρες μου θ' αραδιάσω!

Πέφτω χάμω, πόσο ν' αντέξω ακόμα;

Από μακριά τους βλέπω, μυρίζουν το χώμα,

ίχνη έχουν βρει, είναι θέμα λεπτών,

τροφή θα γίνω άγριων σκυλιών!

Ήρθε η ώρα, είμ' ένας ζωντανός-νεκρός,

ή που θα πεθάνω ή που θα γίνω τιμωρός!

Τους έχω σ' απόσταση αναπνοής,

Ήρθε η ώρα για την απόφαση της στιγμής!

Μυστικό του κράτους κρατώ,

έχει σχέση με το πρότζεκτ Αργώ.

Στο παιχνίδι αυτό δε θα κάτσω να χάσω,

πριν το ρουά ματ, τις σφαίρες μου θ' αραδιάσω!

Comme dans un rêve

Comment imaginez-vous un enfant

qui rêve dans les vagues ?

Quel sentiment cela vous procure-t-il

de vivre sans problèmes ?

Qu'est-ce que cela fait de vivre près de Dieu,

qui vous tient la main fermement ?

Quel discours psychologique serait juste,

si des anges guidaient chaque étoile filante ?

Je respire la vie avec un corps rusé,

mon travail est la sculpture de mon âme,

tout est matrice, comme dans un rêve,

le Christ mon seul guide.

Voyageur, tu n'es pas venu ici par hasard,

assieds-toi et écoute en silence,

ton ancien oubli,

comme le font les enfants.

Qu'est-ce que cela ferait pour toi

de rêver, d'écrire des poèmes ?

Qu'est-ce qui te fait

éprouver des sentiments vrais ?

Je respire la vie avec un corps d'écume,

mon travail est la sculpture de mon âme,

tout est matrice, comme dans un rêve,

le Christ mon seul guide.

Comment imaginez-vous un enfant

qui rêve dans les vagues ?

Quel sentiment cela vous procure-t-il

de vivre pour des significations vraies ?

Sans problèmes...

Kuten unessa

Miltä kuvittelet lapsen

unelmoivan aalloissa?

Miltä tuntuu

elää ilman ongelmia?

Miltä tuntuu elää lähellä Jumalaa,

joka pitää kädestäsi lujasti kiinni?

Mikä psykologinen diskurssi olisi tarkka,

jos enkelit ohjaisivat jokaista tähdenlentoa?

Hengitän elämää viekkaalla ruumiilla,

työni on sieluni veistos,

kaikki on matriisia, kuten unessa,

Kristus ainoa oppaani.

Matkailija, et tullut tänne sattumalta,

istu ja kuuntele hiljaisuudessa,

entisessä unohduksessasi,

kuten lapset tekevät.

Miltä sinusta tuntuisi

unelmoida, kirjoittaa runoja?

Mikä saa sinut

kokemaan todellisia tunteita?

Hengitän elämää vaahtoruumiilla,

työni on sieluni veistos,

kaikki on matriisia, kuten unessa,

Kristus ainoa oppaani.

Miltä kuvittelet lapsen

unelmoivan aalloissa?

Miltä tuntuu

elää todellisten merkitysten saavuttamiseksi?

Ilman ongelmia...

Minun suomalainen tähteni

[Verse]

Hiljaa metsä laulaa

Kuiskaa uniaan

Taivaan silmät katsovat

Ne tuntee mut

Ne tietää

Tuuli tuo viestin

Vanhan tarinan

[Chorus]

Minun suomalainen tähteni

Loistaa yön kylmässä helmassa

Minun suomalainen tähteni

Johdattaa kotiin aina uudestaan

[Verse 2]

Järven pinta peilaa taivaan sinisen

Kuulen askeleet

Ne onko omani vai ajan menneen

Kivissä muistoja

Tarinoita piilossa

[Prechorus]

Vain hiljaisuus vastaa

Kun kysyn elämältä

Kuka täällä vartioi

Kuka tähdet sytyttää

[Chorus]

Minun suomalainen tähteni

Loistaa yön kylmässä helmassa

Minun suomalainen tähteni

Johdattaa kotiin aina uudestaan

[Bridge]

Ei valo sammu

Vaikka maailma pimenee

Ei toivo katoa

Vaikka varjot syvenee

Sinä olet siellä

Missä kaipaus elää

Μ' ανάποδο τιμόνι

Ξάφνου καταιγίδα ξεσπά,

περιμένω μες σε μαύρο Ford να ξημερώσει,

το ρολόι μου στις πέντε βαρά,

μέν' η προσευχή να με σώσει...

Στέκομαι απέναντι σε Δράκους, Εφιάλτες

κι Αγριόγατες που αφήνουν νυχιές,

όλοι τους εξίσου ψυχοβγάλτες,

τροφή τους οι ανθρώπινες ζωές...

Έσω έτοιμος για κάτι επικό,

μόνη μου λύση τ' ανάποδο τιμόνι

αντίδοτο στην Κόλαση μυστικό

και για ό,τι άλλο το νου μου παλαβώνει...

Τετ α τετ μ' αιμοσταγή βαμπίρ γαλάζια,

απ' αυτά που θερίζουν ψυχές,

μ' ανάποδο τιμόνι και τέρμα τα γκάζια,

κλείνουν οι πονεμένες μου πληγές...

Στέκομαι απέναντι σε Δράκους, Εφιάλτες

κι Αγριόγατες που αφήνουν νυχιές,

όλοι τους εξίσου ψυχοβγάλτες,

τροφή τους οι ανθρώπινες ζωές...

Έσω έτοιμος για κάτι επικό,

μόνη μου λύση τ' ανάποδο τιμόνι,

αντίδοτο στην Κόλαση μυστικό

και για ό,τι άλλο το νου μου παλαβώνει...

Θυμάσαι, άραγε, θυμάσαι;

Μια στις χίλιες ήταν να συμβεί,

το βλέμμα σου συνάντησε το δικό μου

δυο στόματα δίχως αναπνοή,

δε γνωρίζεις, μα τώρα θα σου πω το μυστικό μου...

Θυμάσαι, άραγε, θυμάσαι;

Τα γράμματα που έστελνες τόσο καιρό

σ' αυτή που σ' έκανε να μην κοιμάσαι;

Ο παραλήπτης ήμουν εγώ..Εγώ, μωρό μου, εγώ...

Σε βαγόνι παρέα με δυο περίεργους ζωγράφους

ξαναδιάβαζες της επιστολής

μία μία όλες τις παραγράφους...

Ήμουν αυτή που σου έδωσε το πεσμένο χαρτί...Το πεσμένο σου χαρτί...

Ήμουν πάντοτε εδώ,

αέναα φύσαγα για 'σένα,

με ψυθίρους να σε παρακαλώ,

το λιμάνι μου μην αφήσεις για τα ξένα...

Θυμάσαι, άραγε, θυμάσαι;

Τα γράμματα που έστελνες τόσο καιρό

σ' αυτή που σ' έκανε να μην κοιμάσαι;

Ο παραλήπτης ήμουν εγώ..Εγώ, μωρό μου, εγώ...