Ζω σε πόλη διαλυμένη,
αμαρτίες παρέα, η καρδιά κουρασμένη.
Ανόητα λόγια δεν έχει αυτή τη φορά,
δίχως τ' ωραίο των χειλιών σου να ζω στη μοναξιά.
Έλα, φεγγάρια κόκκινα θα βρούμε, να 'μαστε σε κέφι,
στα χέρια σου να 'ναι του έρωτα το ντέφι!
Πίσω μας ντραμς και η θάλασσα εφέ, σκοτώνω αναμνήσεις,
θέλω εσένα μάτια μου, στην άμμο έρωτα κ' αισθήσεις!
Γιατί η φιλοσοφία μου είσαι 'συ, συγχορδία πάθος μ' έρωτα
και στα μπάσα φιλί.
Ανόητα λόγια δεν έχει αυτή τη φορά,
δίχως τ' ωραίο των χειλιών σου να ζω στη μοναξιά.
©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.