Κάτω απ' τη ροζ αντάρα

Χορεύω σε μαύρο χιόνι

με ψυχή ρημαγμένη,

προσγείωσα το τελευταίο μου πιόνι,

η ζωή μου θρύψαλα, σταματημένη.

Κάποτε οι αναμνήσεις δε 'κόβαν σαν ξυράφια.

Εγώ κι εσύ άγρια ελάφια,

κάτω απ' τη ροζ αντάρα...

Ώσπου ήρθε η μέρα που κοιμήθηκα με τον πόνο

άγγελος ήρθες, άγγελος έφυγες,

μετρώ το χρόνο ως στυγνό δολοφόνο,

μου ξεγλίστρησες, μου ξέφυγες...

Χορεύω σε μαύρο χιόνι

με ψυχή ρημαγμένη,

προσγείωσα το τελευταίο μου πιόνι,

η ζωή μου θρύψαλα, παγιδευμένη.

Σε μεταίχμιο ροζ και μαύρου

στο καθένα μ' ένα πόδι πατώ,

βαριανασαίνω, συνομιλώ με το Θεό...

Χορεύω σε μαύρο χιόνι

με ψυχή ρημαγμένη,

προσγείωσα το τελευταίο μου πιόνι,

η ζωή μου θρύψαλα μεν, μ' αφυπνισμένη.

Όπως-όπως θα στήσω του παζλ μου τα κομμάτια

θα δείξω ψυχάρα κι ας 'γίναν όλα μαντάρα.

Εγώ κι εσύ αδάμαστα ελάφια,

κάτω απ' τη ροζ αντάρα...

© Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.