Ον θεϊκό

Κινείσαι σ' άνωθεν τροχιά, παράλληλη,

θαύμα παντού γεννιέται,

μι' απάντηση κατάλληλη

για όσα το Προσωρινό απαρνιέται!

Σ' έναν κόσμο ολόδικό σου,

γραμμένο με τρόπο ταπεινό

καθρεφτίζεται το πρόσωπό σου,

τ' αληθινό...

Ως ον θεϊκό

το ξίφος σου μέρα-νύχτα ακονίζεις

φωτιά κι ατσάλι, μεγαλουργείς, τη μαυρίλα συντρίβεις!

Ποτέ σου μην ξεχάσεις

πως ξεκίνησες απλός θνητός,

για έναν Παράδεισο πολέμησες, ουέ και τον χάσεις,

δεν είσαι άλλος ένας αριθμός.

Κινείσαι σ' άνωθεν τροχιά, παράλληλη,

ελπίδα παντού γεννιέται,

μι' απάντηση κατάλληλη

για όσα το Προσωρινό απαρνιέται!

Σ' έναν κόσμο ολόδικό σου,

γραμμένο με τρόπο ορχηστρικό

καθρεφτίζεται το πρόσωπό σου,

τ' αληθινό...

Ον θεϊκό, καθ' εικόνα και καθ' ομοίωση

πλέον γνωρίζεις ποιος είσαι,

καίγεται πίσω παρελθόν αμαρτωλό, απογείωση,

ποιος έγινες τώρα μπορείς ν' αφηγείσαι...

Σ' έναν κόσμο ολόδικό σου,

γραμμένο με τρόπο καλλιγραφικό

καθρεφτίζεται το πρόσωπό σου,

τ' αληθινό...

Ον θεϊκό! Ον θεϊκό! Ον θεϊκό!

© Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.

Μισός Θεός μισός αγρίμι

Πλάι σε αυγό φιδιού

γεννήθηκε το Τσακάλι.

Μητέρα του η Γη,

Πατέρας του ο Ουρανός.

Μόνος του έζησε

στην αμείλικτη Άγρια Φύση.

Απάτσι νύχτες την υμνούσε

με το κέδρινο φλάουτό του.

Έτσι ήταν πλασμένο το Τσακάλι,

μισός Θεός, μισός αγρίμι...

Τα άστρα του μίλαγαν,

μ' άκουγαν και 'κείνον.

Απ' όλες τις ιστορίες τους, 

αξέχαστη του 'μεινε η "Ανθισμένη".

Ίδια μ' εκείνον,

αιθέρια, μοναδική.

Λιγάκ' ήπιε απ' το ρυάκι του,

να ξεδιψάσει πριν να φύγει.

Την Αλήθεια της αναζήτησε,

μέσα της βρήκε τη δική του.

Σερενάτα ερωτική της τραγούδησε o αυλός του,

ώσπου η μελωδία έσβησε, χάθηκε, δεν την ξανάδε...

Τ’ άστρα του 'μειναν,

οι παλιοί, καλοί του φίλοι.

Κι οι πληγές σιγόσβησαν 

στις αγκάλες της ερήμου...

Μισός Θεός, μισός αγρίμι...

© Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.

  

Paperijoutsen

Kaupunki on samee ikkunan takana,

sormet putoo ilman vastarintaa

raskaalle paperille...

Luen hitaasti ja aika venyy,

jokanen lause on ku isku sydämeen,

niiltä, joiden luulin mua rakastavan...

Itkin mun viimeset kyyneleet

onnellisen, leffamaisen lopun takia,

mut tuskapa on siinä, voittamaton peikko...

Paperijoutsen

Kynällä piirsin luetun päälle,

joutsenen, valkeet siivet levällään...

Leikkasin sen nopeesti irti

ja pidin joutsenta tiukasti kii,

et löytäisin tien mun kadonneeseen kehtoon...

Paperijoutsen

En hukannu aikaa,

hyppäsin sen selkään ja lensin,

et pääsisin kivun kahleista vapaaks...

Se vei mut paikkoihin, jotka olin unohtanu.

Sinne missä rakkaus hallitsee.

Missä vanhemmat rakastaa ikuisesti.

Eikä ne turhaan vie lapsiltaan maitoa...

Paperijoutsen

© Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια

Χάρτινος Κύκνος

Πόλη θολή μες απ' τα τζάμια,

τα δάχτυλά μου πέφτουν αμαχητί

σε ασήκωτο χαρτί...

Διαβάζω αργά και ο χρόνος φαρδαίνει,

κάθε μια φράση ξεχωριστή μαχαιριά,

δοσμένη απ' αυτούς που πίστευα πως μ' αγαπούσαν...

Έριξα τα ύστατά μου δάκρυα

για κάποιο τέλος ευχάριστο, κινηματογραφικό,

ο πόνος όμως εκεί, ανίκητο ξωτικό...

Χάρτινος Κύκνος

Με μια πένα σχεδίασα στα διαβασμένα, 

έναν κύκνο με λευκά φτερά απλωμένα...

Πρόχειρα το γύρω-γύρω έκοψα

και κράτησα σφιχτά τον Κύκνο,

μονοπάτι να βρω προς το χαμένο μου λίκνο...

Χάρτινος Κύκνος

Χρόνο δεν έχασα,

απάνω του ανέβηκα και πέταξα,

απ' τα δεσμά του πόνου ν' απελευθερωθώ...

Με πήγε σε τόπους που είχα ξεχάσει.

Εκεί όπου αγάπη βασιλεύει.

Εκεί όπου οι γονείς για πάντα αγαπούν.

Κι απ' τα παιδιά τους άδικα το γάλα δε στερούν...

Χάρτινος Κύκνος

© Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.