Το τελευταίο ανκόρ

Το ζεστό μου καμαρίνι

με σιωπή το 'χω ποτίσει.

Άντε πες στο δελφίνι

πως δε θα ξανακολυμπήσει...

Ένα βάψιμο ακόμη, ντιβόσιον,

 η αναμονή πια δεν αγχώνει.

Ροή σε σλόου μόσιον,

η μακιγιέζ το χέρι απλώνει...

Φωτογραφίες, άγκυρες προσωπικού τάιμλάιν,

στέκουν εκεί.

Κι αν ο χρόνος έφθειρε του πάγκου το ντιζάιν,

ούτε που μ' απασχολεί...

Το ζεστό μου καμαρίνι

από μνήμες έχει ποτίσει.

Άντε πες στο δελφίνι

πως δε θα ξανακολυμπήσει...

Κραγιόν παλιάς θαυμάστριας, 

απ' τον καθρέφτη δεν έχει βγει.

Αν θα 'ρθει σήμερα;

Ίσως και να μ' απασχολεί...

Λόγια σ' επανάληψη, ντιβόσιον,

η αναμονή πια δεν αγχώνει.

Ροή σε σλόου μόσιον,

η σκηνή με κοντοζυγώνει...

Τελευταίο ανκόρ,

σ' έργο νυχτερινό, βαριετέ...

Η κουρτίνα με καταπίνει σε χρόνο ρεκόρ,

ανέτοιμος όσο ποτέ...

© Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.