Ε και λοιπόν;

Μ' αρέσει να ζω σ' αέναη τζογαδόρικη λούπα,

διαμάντια τσεπώνω εικονικά για κάθε ντάμα κούπα...

Αυτά που με διασκεδάζουν είναι τα πιο σημαντικά,

για τα υπόλοιπα, ποιος νοιάζεται, πραγματικά!

Ποτέ μου σ' εκλογές δεν πήγα να ψηφίσω,

όποιο κόμμα και να βγει, τι έχω να χάσω ή να κερδίσω;

Σαν ν' ακούω τη μάνα μου που πάντα μου φωνάζει:

"Νίκο κάτσε σπίτι, το πρώτο κόμμα θα ξαναβγει και μη σε νοιάζει!"

Και στη δουλειά, το 'χω πλέον βρει, ρουφιανεύω για ψύλλου πήδημα,

με τούτη τη λογική έγινα επαγγελματίας για φίλημα!

Πώς να το κάνουμε, απαιτείται καινοτομία,

τα λεφτά τα θέλω στα δικά μου τα ταμία!

Καμιά φορά, ακούω και κακεντρέχειες:

"χαμένο κορμί!", "προδότης!" και άλλα τέτοια σε μικρές συνέχειες...

Ε και λοιπόν; Δε με αγγίζουν τέτοιες κούφιες κατηγορίες,

ζηλεύουν τα κεκτημένα μου, τούτοι οι κύριοι και οι κυρίες!

Παιδιά, η ζωή είναι μικρή, ζήστε τη να χαρείτε και μη σας νοιάζει,

σιγά μην ασχοληθώ με το κοινό καλό. Τι θα γίνω; Καμικάζι;

Ούτως ή άλλως η Ελλάδα ταξιδεύει στον πάτο,

θέμα χρόνου είναι να πάει παρακάτω!

Ποτέ μου σ' εκλογές δεν πήγα να ψηφίσω,

όποιο κόμμα και να βγει, τι έχω να χάσω ή να κερδίσω;

Σαν ν' ακούω τη μάνα μου που πάντα μου φωνάζει:

"Νίκο κάτσε σπίτι, το πρώτο κόμμα θα ξαναβγει και μη σε νοιάζει!"

Και στη δουλειά, το 'χω πλέον βρει, ρουφιανεύω για ψύλλου πήδημα,

με τούτη τη λογική έγινα επαγγελματίας για φίλημα!

Πώς να το κάνουμε, απαιτείται καινοτομία,

τα λεφτά τα θέλω στα δικά μου τα ταμία!

Καμιά φορά, ακούω και κακεντρέχειες:

"χαμένο κορμί!", "προδότης!" και άλλα τέτοια σε μικρές συνέχειες...

Ε και λοιπόν; Δε με αγγίζουν τέτοιες κούφιες κατηγορίες,

ζηλεύουν τα κεκτημένα μου, τούτοι οι κύριοι και οι κυρίες!

©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.

Σαν σε όνειρο

Πώς φαντάζεσαι ένα παιδί

που ονειρεύεται μες τα κύματα;

Ποια αίσθηση άραγε σου προκαλεί

να ζεις δίχως προβλήματα;

Πώς είναι να ζεις κοντά στο Θεό,

που σου κρατά σφιχτά το χέρι;

Ποιο ψυχολόγημα θα ήταν σωστό,

αν οι άγγελοι οδηγούσαν κάθε πεφταστέρι;

Αναπνέω τη ζωή με σώμα παμπόνηρο,

πόνημά μου το γλυπτό της ψυχής μου,

matrix όλα είναι, σαν σε όνειρο,

ο Χριστός ο μόνος καθοδηγητής μου.

Ταξιδιώτη δεν ήρθες εδώ τυχαία,

κάτσε και αφουγκράσου στα βουβά,

τη λήθη σου την αρχαία,

όπως κάνουν τα παιδιά.

Πώς θα ήταν για 'σένα

να ονειρεύεσαι, να γράφεις ποιήματα;

Τι άραγε σου προκαλεί

να 'χεις αληθινά αισθήματα;

Αναπνέω τη ζωή με σώμα παμπόνηρο,

πόνημά μου το γλυπτό της ψυχής μου,

matrix όλα είναι, σαν σε όνειρο,

ο Χριστός ο μόνος καθοδηγητής μου.

Πώς φαντάζεσαι ένα παιδί

που ονειρεύεται μες τα κύματα;

Ποια αίσθηση άραγε σου προκαλεί

να ζεις γι' αληθινά νοήματα;

Δίχως προβλήματα...

©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.

Με δυο σπαθιά

Μια πραγματικότητα ζοφερή,

λαός δίχως φωνή...

Συνειδήσεις μ' αλυσίδα δεμένες,

οι ψυχές μας εν πολλοίς πλανεμένες...

Η Ελλάς, άλλοτε κραταιά,

πλέον σφαδάζει δεμένη στα σχοινιά...

Λόγια πλανερά πολιτικών,

ρίχνουν τα υπολείμματα των τειχών...

Όλα οδηγούν σ' έναν άλυτο Γόρδιο Δεσμό

και η Ελλάς στο κύκνειο άσμα της...

Η Παναγία μας όμως κρατά ένα λόγο, τον τελευταίο.

Με δυο σπαθιά θα προλάβει το απευκταίο...

Το ένα είν' η Πίστις και τ' άλλο η Πατρίς,

Πόλεμος Οικουμένης ξεκινάει ευθύς!

Η Ελλάς είναι απ' την Παναγία ευλογημένη,

το κεφάλι της θα υψώσει ψηλά νεκραναστημένη!

Ιησούς Χριστός Νικά

©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.