Γνώριμοι εφιάλτες, εχθρός το σεντόνι
κι η ζωή μ’ αποτελειώνει…
Πίστεψα πώς αγωνίστηκα με πάθος,
μα στο τέλος βγήκα ηττημένος Μονομάχος…
***
Τ’ άρωμά σου δεν μπορώ να ξεχάσω
Ούτ’ απ’ το μπράτσο μου τ’ όνομά σου έτσι απλά να ξεγράψω…
Ξαναζεί η νύχτα που με πρόδωσες,
αχ, που με πρόδωσες, και σ’ έχασα νωρίς…
***
Είπα όχι σε χτυπήματα κάτω απ’ τη ζώνη,
έφυγες, η πόρτα οριστικά κλειδώνει...
Ο Μονομάχος είναι πλέον μόνος
και παρέα του της μοναξιάς μου ο πόνος…
***
Γνώριμοι εφιάλτες, ήλιος δε βγαίνει
κάποιος κοιμάται βαθιά, μα δεν ανασαίνει…
Ξαναζεί η νύχτα που με πρόδωσες,
αχ, που με πρόδωσες και σ’ έχασα νωρίς…
©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.