Το ρούχο της απιστίας

 Το παράπονο στο αίμα μου κυλά,

με κανέναν δεν έχω τίποτα, κατηγορώ τον εαυτό μου.

Εκείνο που μ' ακολουθά,

είν΄ η επέτειος, αυτή, τότε που σ' έχασα για πάντοτε μωρό μου…

Από τότε θέλω να σου εξηγήσω,

όλα τα λάθη μου έχω ψάξει να βρω,

μα δε μπορώ μεμιάς να τα εξαφανίσω,

για όλα φταίω εγώ...Για όλα φταίω εγώ...

Κάτι σου χρωστώ, είναι μια συγγνώμη,

τι άντρας θα ‘μουν διαφορετικά;

Και κάτι ακόμη,

σ’ αγαπάω όπως παλιά, ειλικρινά...

Το ξέρω, σε γέμισα τραύματα,

δε φοριέται το ρούχο της απιστίας,

η καρδιά μου σε θραύσματα,

ένοχη όμως κι ας είμ’ αισθηματίας…

©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.