Βαθιά και εσωτερική ανίχνευση,
μια μυστηριώδης σκιά μου μαυρίζει την ψυχή,
ομιχλώδης, θαμπή πραγματικότητα,
προσεγγίζω το σημείο μηδέν.
Ένα μασίφινο βιολοντσέλο που κραυγάζει στο βάθος,
δονεί τον κόσμο μου, μ' επίγευση ανατριχίλας,
συνεχίζω και κατεβαίνω πιο κάτω,
κάθε κίνηση σταματά,
μονάχα ανεπαίσθητες δονήσεις, ακόμη ζω.
Εκεί όπου η ζωή σταματά, το δέος κυριαρχεί,
μια αίσθηση εσώτερη, γνήσια, ερεθιστική,
Εκεί όπου η γέννηση και ο θάνατος σταυρώνουν,
εδώ είμαι, στο Σημείο Μηδέν...
Ως Μηδενικό, δεν ζω, ούτε υπάρχω.
Χάνομαι σ' αλλεπάλληλες αβύσσους,
κανένα ίχνος ήχου ή παλμού,
η αγωνία της απόφασής μου με κατακαίει,
ξαναβρίσκω το Φως...
©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.