Κόκκινος του μπάσκετ Θεός

Απ' τη μήτρα της εργατιάς γεννήθηκες

το χίλια εννιακόσια τριάντα ένα,

το μόχθο των ανθρώπων αφηγήθηκες,

εφηβικό αίμα κοχλάζει, είσαι το νούμερο ένα!

Ολυμπιακός Πειραιώς,

όλων των σπορ Αυτοκράτορας,

κόκκινος του μπάσκετ Θεός,

των παρκέ μοναδικός Παντοκράτορας!

Τριπλ κράουν, Ντούντα, Μέχρι τέλους,

Σκακιστής, Κιλ Μπιλ και Μπακ του Μπακ,

του Γιώργαρου το χέρι εμπνευσμένο απ' αγγέλους

έφερε στην Αρκούδα πατατράκ!

Ολυμπιακός Πειραιώς,

όλων των σπορ Αυτοκράτορας,

κόκκινος του μπάσκετ Θεός,

των παρκέ μοναδικός Παντοκράτορας!

Φόρεσε το τέταρτό σου Δαχτυλίδι.

Το άξιζες και με το παραπάνω.

Νίκησες απ' τ' αποδυτήρια ήδη,

πέταξες στη στρατόσφαιρα κι ακόμη πιο πάνω!

Τριπλ κράουν, Ντούντα, Μέχρι τέλους,

Σκακιστής, Κιλ Μπιλ και Μπακ του Μπακ,

του Γιώργαρου το χέρι εμπνευσμένο απ' αγγέλους

έφερε στην Αρκούδα πατατράκ!

Ολυμπιακός Πειραιώς,

όλων των σπορ Αυτοκράτορας,

κόκκινος του μπάσκετ Θεός,

των παρκέ μοναδικός Παντοκράτορας!

© Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.

Σαν χθες

Σαν χθες ήταν η πρώτη μέρα στο σχολείο,

Σαν χθες ήταν που πήγαμε την πρώτη μας εκδρομή.

Τέλειωσε αυτό το βιβλίο,

Τώρα ξεκινά η επόμενη διαδρομή.

Μα η δικιά μας αγάπη μένει παντοτινή

και τον χρόνο δε φοβάται.

Θα μας δένει πάντα με κλωστή

κι ό,τι ζήσαμε δε χάνεται ποτέ.

Πώς να ξεχάσουμε

εκδρομές και αστείες στιγμές,

πώς να ξεχάσουμε

ακόμη και μέρες δύσκολες, κακές;

Στο λεύκωμά μας ό,τι έχουμε γράψει

Λέξη καμιά δε θ’ αλλάξει.

Με φιλία κι αγάπη το ‘χουμε υπογράψει.

Κι ο ένας τον άλλο ποτέ δε θα ξεχάσει…

Σαν χθες ήταν η πρώτη μέρα στο σχολείο,

Σαν χθες ήταν που πήγαμε την πρώτη μας εκδρομή.

Τέλειωσε αυτό το βιβλίο,

έτσι είν’ η ζωή.

Μα η δικιά μας αγάπη μένει παντοτινή

και τον χρόνο δε φοβάται.

Θα μας δένει πάντα με κλωστή

κι ό,τι ζήσαμε δε χάνεται ποτέ.

Κι ό,τι ζήσαμε δε χάνεται ποτέ…

© Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.

Ερωτόγραμμα

Πουθενά και Κάπου γωνία,

αύρα ανασαίνει αντιβαρυτική,

ασήμαντη για την έξω κοινωνία,

κι αυτή εκεί-στέκει επιβλητική.

Αστικός μύθος

που μια ρωγμή στο χρόνο γέννησε.

Άλυτος γρίφος που όλοι τον χάιδεψαν

μα κανείς δεν τον γκρέμισε.

Υπονόμου καπάκι χαλυβένιο

μυρίζει ψυχόδραμα

κι ένα μήνυμα κωδικοποιημένο:

ΕΡΩΤΟΓΡΑΜΜΑ...

Ίχνος της Πριγκήπισσας του Χάους

πρώτο φιλί εκεί -καρδιόγραμμα-

βαλς δυο ψυχών κατά Στράους,

ΕΡΩΤΟΓΡΑΜΜΑ...

Αστικός μύθος

που μια ρωγμή στο χρόνο γέννησε.

Άλυτος γρίφος που όλοι τον χάιδεψαν

μα κανείς δεν τον γκρέμισε.

Ίχνος της Πριγκήπισσας του Χάους

-μαγικό μονόγραμμα-

βαλς δυο ψυχών κατά Στράους,

στην Αθανασία χαράχτηκε, 

ΕΡΩΤΟΓΡΑΜΜΑ...

© Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.

Το τελευταίο ανκόρ

Το ζεστό μου καμαρίνι

με σιωπή το 'χω ποτίσει.

Άντε πες στο δελφίνι

πως δε θα ξανακολυμπήσει...

Ένα βάψιμο ακόμη, ντιβόσιον,

 η αναμονή πια δεν αγχώνει.

Ροή σε σλόου μόσιον,

η μακιγιέζ το χέρι απλώνει...

Φωτογραφίες, άγκυρες προσωπικού τάιμλάιν,

στέκουν εκεί.

Κι αν ο χρόνος έφθειρε του πάγκου το ντιζάιν,

ούτε που μ' απασχολεί...

Το ζεστό μου καμαρίνι

από μνήμες έχει ποτίσει.

Άντε πες στο δελφίνι

πως δε θα ξανακολυμπήσει...

Κραγιόν παλιάς θαυμάστριας, 

απ' τον καθρέφτη δεν έχει βγει.

Αν θα 'ρθει σήμερα;

Ίσως και να μ' απασχολεί...

Λόγια σ' επανάληψη, ντιβόσιον,

η αναμονή πια δεν αγχώνει.

Ροή σε σλόου μόσιον,

η σκηνή με κοντοζυγώνει...

Τελευταίο ανκόρ,

σ' έργο νυχτερινό, βαριετέ...

Η κουρτίνα με καταπίνει σε χρόνο ρεκόρ,

ανέτοιμος όσο ποτέ...

© Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.

Κίτρινο κισμέτ

Τοσοδούλι καναρίνι αιμοβόρο

τσόφλινο τοίχο γκρέμισα,

ανάσα χωρίς φόρο,

εργένικη φωλιά μ' ελπίδες γέμισα.

Το κίτρινό μου όμως κισμέτ

ως δούλο με όρισε.

Εμένα, πνεύμα εστέτ,

ως καναρίνι σαλονιού με διόρισε.

Τι ρόλο βαράω εδώ;

Κι ενώ ουράνιο Θεό με στοιχημάτισα,

σε μικρό μοτέλ κρεμαστό,

αυτό που 'θελα να γίνω άφησα.

Μα με φροντίζει γίγαντας αγαθός, 

έναν τον έχω, τον πονάω.

Τι αέρας, τι της πόλης ο βυθός,

στο πάλκο βγαίνω και του γλυκοτραγουδάω.

Το κίτρινό μου κισμέτ 

ως δούλο με όρισε.

Εμένα, πνεύμα εστέτ,

την καρδιά μου όμως δεν προσδιόρισε...

Μα με φροντίζει γίγαντας καραφλός,

έναν τον έχω, τον πονάω.

Εγώ κι αυτός,

στο πάλκο βγαίνω και του γλυκοτραγουδάω.

Το κίτρινό μου κισμέτ 

ως δούλο με όρισε.

Εμένα, πνεύμα εστέτ,

την καρδιά μου όμως δεν προσδιόρισε...

© Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.

Ο κύριος Τάδε

Σε γκαρσονιέρα υπόγεια

με θέα, σαν ακριβό δυάρι,

καναρίνι σε κάθειρξη ισόβια,

το χολ ροκάρει.

Ζάντα μαύρου Μάζντα

στον τοίχο το παίζει ρολόι.

Κι ο κύριος Τάδε παρών,

ο μόνος που έμεινε απ' το σόι...

Η κουζίνα αδειανή,

πείνα φόνισσα,

μα κι αν χρειαστεί ζάχαρη κρυσταλλική,

θα δώσει η μελαχρινή γειτόνισσα...

Στο ράφι μόνο Όμηρος

και Κάμα Σούτρα

κι ένας Κικέρων κακόμοιρος

τον πιάνει απ' τα μούτρα.

Μες στο μπάνιο αλλάζουν οι όροι,

κράτος εν κράτει,

ο καθρέφτης αστεία δε σηκώνει,

τιμωρός.

Κι ο κύριος τάδε παρών...

Σε γκαρσονιέρα υπόγεια

με θέα, σαν ακριβό δυάρι,

καναρίνι σε κάθειρξη ισόβια,

το χολ ροκάρει.

Ζάντα μαύρου Μάζντα

στον τοίχο το παίζει ρολόι.

Κι ο κύριος Τάδε παρών,

ο μόνος που έμεινε απ' το σόι...

© Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.

Κάτω απ' τη ροζ αντάρα

Χορεύω σε μαύρο χιόνι

με ψυχή ρημαγμένη,

προσγείωσα το τελευταίο μου πιόνι,

η ζωή μου θρύψαλα, σταματημένη.

Κάποτε οι αναμνήσεις δε 'κόβαν σαν ξυράφια.

Εγώ κι εσύ άγρια ελάφια,

κάτω απ' τη ροζ αντάρα...

Ώσπου ήρθε η μέρα που κοιμήθηκα με τον πόνο

άγγελος ήρθες, άγγελος έφυγες,

μετρώ το χρόνο ως στυγνό δολοφόνο,

μου ξεγλίστρησες, μου ξέφυγες...

Χορεύω σε μαύρο χιόνι

με ψυχή ρημαγμένη,

προσγείωσα το τελευταίο μου πιόνι,

η ζωή μου θρύψαλα, παγιδευμένη.

Σε μεταίχμιο ροζ και μαύρου

στο καθένα μ' ένα πόδι πατώ,

βαριανασαίνω, συνομιλώ με το Θεό...

Χορεύω σε μαύρο χιόνι

με ψυχή ρημαγμένη,

προσγείωσα το τελευταίο μου πιόνι,

η ζωή μου θρύψαλα μεν, μ' αφυπνισμένη.

Όπως-όπως θα στήσω του παζλ μου τα κομμάτια

θα δείξω ψυχάρα κι ας 'γίναν όλα μαντάρα.

Εγώ κι εσύ αδάμαστα ελάφια,

κάτω απ' τη ροζ αντάρα...

© Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.