Lyricnaut

Ερωτόγραμμα

Πουθενά και Κάπου γωνία,

αύρα ανασαίνει αντιβαρυτική,

ασήμαντη για την έξω κοινωνία,

κι αυτή εκεί-στέκει επιβλητική.

Αστικός μύθος

που μια ρωγμή στο χρόνο γέννησε.

Άλυτος γρίφος που όλοι τον χάιδεψαν

μα κανείς δεν τον γκρέμισε.

Υπονόμου καπάκι χαλυβένιο

μυρίζει ψυχόδραμα

κι ένα μήνυμα κωδικοποιημένο:

ΕΡΩΤΟΓΡΑΜΜΑ...

Ίχνος της Πριγκήπισσας του Χάους

πρώτο φιλί εκεί -καρδιόγραμμα-

βαλς δυο ψυχών κατά Στράους,

ΕΡΩΤΟΓΡΑΜΜΑ...

Αστικός μύθος

που μια ρωγμή στο χρόνο γέννησε.

Άλυτος γρίφος που όλοι τον χάιδεψαν

μα κανείς δεν τον γκρέμισε.

Ίχνος της Πριγκήπισσας του Χάους

-μαγικό μονόγραμμα-

βαλς δυο ψυχών κατά Στράους,

στην Αθανασία χαράχτηκε,

ΕΡΩΤΟΓΡΑΜΜΑ...

Το τελευταίο ανκόρ

Το ζεστό μου καμαρίνι

με σιωπή το 'χω ποτίσει.

Άντε πες στο δελφίνι

πως δε θα ξανακολυμπήσει...

Ένα βάψιμο ακόμη, ντιβόσιον,

η αναμονή πια δεν αγχώνει.

Ροή σε σλόου μόσιον,

η μακιγιέζ το χέρι απλώνει...

Φωτογραφίες, άγκυρες προσωπικού τάιμλάιν,

στέκουν εκεί.

Κι αν ο χρόνος έφθειρε του πάγκου το ντιζάιν,

ούτε που μ' απασχολεί...

Το ζεστό μου καμαρίνι

από μνήμες έχει ποτίσει.

Άντε πες στο δελφίνι

πως δε θα ξανακολυμπήσει...

Κραγιόν παλιάς θαυμάστριας,

απ' τον καθρέφτη δεν έχει βγει.

Αν θα 'ρθει σήμερα;

Ίσως και να μ' απασχολεί...

Λόγια σ' επανάληψη, ντιβόσιον,

η αναμονή πια δεν αγχώνει.

Ροή σε σλόου μόσιον,

η σκηνή με κοντοζυγώνει...

Τελευταίο ανκόρ,

σ' έργο νυχτερινό, βαριετέ...

Η κουρτίνα με καταπίνει σε χρόνο ρεκόρ,

ανέτοιμος όσο ποτέ...

Κίτρινο κισμέτ

Τοσοδούλι καναρίνι αιμοβόρο

τσόφλινο τοίχο γκρέμισα,

ανάσα χωρίς φόρο,

εργένικη φωλιά μ' ελπίδες γέμισα.

Το κίτρινό μου όμως κισμέτ

ως δούλο με όρισε.

Εμένα, πνεύμα εστέτ,

ως καναρίνι σαλονιού με διόρισε.

Τι ρόλο βαράω εδώ;

Κι ενώ ουράνιο Θεό με στοιχημάτισα,

σε μικρό μοτέλ κρεμαστό,

αυτό που 'θελα να γίνω άφησα.

Μα με φροντίζει γίγαντας αγαθός,

έναν τον έχω, τον πονάω.

Τι αέρας, τι της πόλης ο βυθός,

στο πάλκο βγαίνω και του γλυκοτραγουδάω.

Το κίτρινό μου κισμέτ

ως δούλο με όρισε.

Εμένα, πνεύμα εστέτ,

την καρδιά μου όμως δεν προσδιόρισε...

Μα με φροντίζει γίγαντας καραφλός,

έναν τον έχω, τον πονάω.

Εγώ κι αυτός,

στο πάλκο βγαίνω και του γλυκοτραγουδάω.

Το κίτρινό μου κισμέτ

ως δούλο με όρισε.

Εμένα, πνεύμα εστέτ,

την καρδιά μου όμως δεν προσδιόρισε...

Ο κύριος Τάδε

Σε γκαρσονιέρα υπόγεια

με θέα, σαν ακριβό δυάρι,

καναρίνι σε κάθειρξη ισόβια,

το χολ ροκάρει.

Ζάντα μαύρου Μάζντα

στον τοίχο το παίζει ρολόι.

Κι ο κύριος Τάδε παρών,

ο μόνος που έμεινε απ' το σόι...

Η κουζίνα αδειανή,

πείνα φόνισσα,

μα κι αν χρειαστεί ζάχαρη κρυσταλλική,

θα δώσει η μελαχρινή γειτόνισσα...

Στο ράφι μόνο Όμηρος

και Κάμα Σούτρα

κι ένας Κικέρων κακόμοιρος

τον πιάνει απ' τα μούτρα.

Μες στο μπάνιο αλλάζουν οι όροι,

κράτος εν κράτει,

ο καθρέφτης αστεία δε σηκώνει,

τιμωρός.

Κι ο κύριος τάδε παρών...

Σε γκαρσονιέρα υπόγεια

με θέα, σαν ακριβό δυάρι,

καναρίνι σε κάθειρξη ισόβια,

το χολ ροκάρει.

Ζάντα μαύρου Μάζντα

στον τοίχο το παίζει ρολόι.

Κι ο κύριος Τάδε παρών,

ο μόνος που έμεινε απ' το σόι...

Κάτω απ' τη ροζ αντάρα

Χορεύω σε μαύρο χιόνι

με ψυχή ρημαγμένη,

προσγείωσα το τελευταίο μου πιόνι,

η ζωή μου θρύψαλα, σταματημένη.

Κάποτε οι αναμνήσεις δε 'κόβαν σαν ξυράφια.

Εγώ κι εσύ άγρια ελάφια,

κάτω απ' τη ροζ αντάρα...

Ώσπου ήρθε η μέρα που κοιμήθηκα με τον πόνο

άγγελος ήρθες, άγγελος έφυγες,

μετρώ το χρόνο ως στυγνό δολοφόνο,

μου ξεγλίστρησες, μου ξέφυγες...

Χορεύω σε μαύρο χιόνι

με ψυχή ρημαγμένη,

προσγείωσα το τελευταίο μου πιόνι,

η ζωή μου θρύψαλα, παγιδευμένη.

Σε μεταίχμιο ροζ και μαύρου

στο καθένα μ' ένα πόδι πατώ,

βαριανασαίνω, συνομιλώ με το Θεό...

Χορεύω σε μαύρο χιόνι

με ψυχή ρημαγμένη,

προσγείωσα το τελευταίο μου πιόνι,

η ζωή μου θρύψαλα μεν, μ' αφυπνισμένη.

Όπως-όπως θα στήσω του παζλ μου τα κομμάτια

θα δείξω ψυχάρα κι ας 'γίναν όλα μαντάρα.

Εγώ κι εσύ αδάμαστα ελάφια,

κάτω απ' τη ροζ αντάρα...

Στη Θάλασσα του Ίδιου

Σλάιντς ασπρόμαυρων παραισθήσεων

από μπροστά περνούν...

Τα μάτια κλείνουν ερμητικά,

υδάτινος τρόμος, αγνός,

η αποστολή στην Κόλαση ξεκινά...

Ξάφνου τα μάτια ανοίγουν,

μες στη Θάλασσα του Ίδιου,

όπου πανικός και κλειστοφοβία σμίγουν...

Τριγύρω δωμάτια-κλώνοι,

πίσω από μισάνοιχτες πόρτες παραφυλούν

όρκοι αγάπης που αθετήθηκαν...

Στο χάρτη πορείες κυκλικές,

την ελπίδα στραγγαλίζουν,

μένουν απέλπιδες ευχές...

Των μονοδρόμων ακούγεται η ηχώ,

στο τέρμα τους τοίχοι ολόλευκοι.

Σ' έναν μόνο μ' αίμα γράφει, "Ανήκω εδώ"...

Τριγύρω δωμάτια-κλώνοι,

πίσω από μισάνοιχτες πόρτες παραφυλούν

ασφράγιστοι Εφιάλτες-Ψιθυριστές...

Σλάιντς ασπρόμαυρων αναμνήσεων

από μπροστά περνούν...

Των μονοδρόμων ακούγεται η ηχώ,

στο τέρμα τους τοίχοι ολόλευκοι.

Σ' έναν μόνο μ' αίμα γράφει, "Ανήκω εδώ"...

"Ανήκω εδώ",

στη Θάλασσα του Ίδιου,

καύσιμο το Παράδοξο....

"Ανήκω εδώ"...

Flusso dell’anima

Gli uomini vanno e vengono,

nomadi dell’infinito...

Nuove e vecchie pagine,

del Libro della Vita...

Flusso dell’anima...

Infinito.

Viaggiatori con biglietto di ritorno.

Un’opportunità.

Flusso dell’anima...

E Lui accanto, lì.

Punisce.

Leggi universali...

Risveglio...

Uno per tutti e tutti per uno.

Con le mani strette forte...

Distanze minime.

Esistenze elevate.

Flusso dell’anima...

Anime guerriere.

Vulnerabili, disumane.

Direzioni libere.

Una Colomba Bianca

attende con pazienza.

Pazienza...

Gli uomini vanno e vengono,

nomadi dell’infinito...

Nuove e vecchie pagine,

del Libro della Vita...

Flusso dell’anima...