Μια στις χίλιες ήταν να συμβεί,
το βλέμμα σου συνάντησε το δικό μου
δυο στόματα δίχως αναπνοή,
δε γνωρίζεις, μα τώρα θα σου πω το μυστικό μου...
Θυμάσαι, άραγε, θυμάσαι;
Τα γράμματα που έστελνες τόσο καιρό
σ' αυτή που σ' έκανε να μην κοιμάσαι;
Ο παραλήπτης ήμουν εγώ..Εγώ, μωρό μου, εγώ...
Σε βαγόνι παρέα με δυο περίεργους ζωγράφους
ξαναδιάβαζες της επιστολής
μία μία όλες τις παραγράφους...
Ήμουν αυτή που σου έδωσε το πεσμένο χαρτί...Το πεσμένο σου χαρτί...
Ήμουν πάντοτε εδώ,
αέναα φύσαγα για 'σένα,
με ψυθίρους να σε παρακαλώ,
το λιμάνι μου μην αφήσεις για τα ξένα...
Θυμάσαι, άραγε, θυμάσαι;
Τα γράμματα που έστελνες τόσο καιρό
σ' αυτή που σ' έκανε να μην κοιμάσαι;
Ο παραλήπτης ήμουν εγώ..Εγώ, μωρό μου, εγώ...
©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.