Η σβηστή μου Lambretta

Η σβηστή μου Lambretta και 'γω στο πλάι,

είμ' αυτός που μέρα-νύχτα την οδηγάει,

σκαρώνω στιχάκια ερωτικά,

όλα τ' άλλα αδιάφορα για 'μένα, πραγματικά.

Άφησα μακριά τις μπάλες ντίσκο.

ησυχία μόνο εδώ, στο δάσος, βρίσκω,

είπα όχι σ' εξορμήσεις ομαδικές,

στιγμές θέλω μοναχικές.

Της έμπνευσης πιάνω το χέρι,

να συγκινηθεί η ντροπαλή μου Μαίρη,

το λόγο πώς να σκαλίσω,

τ' άγχος της εξομολόγησης απ' την αρχή να εξαφανίσω;

Η σβηστή μου Lambretta και 'γω στο πλάι,

είμ' αυτός που μέρα-νύχτα την οδηγάει,

σκαρώνω στιχάκια ρομαντικά,

ο ήλιος με παίρνει ως τις εφτά.

Μου 'ρχονται λέξεις κι άλλες μετά,

πρώτα το συναίσθημα κι όλα τ' αλλα χοντρικά.

Δεν είμαι για τεχνουργήματα,

ούτε γι' αξέχαστ' αριστουργήματα.

Δυο λόγια έχω να βάλω σωστά,

οι εξυπνάδες δεν κάνουν διαφορά,

φόντο έχω το γαλάζιο της βλέμμα,

ποίημα θα της πω, μα όχι ψέμα.

Η σβηστή μου Lambretta και 'γω στο πλάι,

είμ' αυτός που μέρα-νύχτα την οδηγάει,

σκαρώνω στιχάκια ερωτικά,

όλα τ' άλλα αδιάφορα για 'μένα, πραγματικά.

© Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.