Η Χιονούλα

Σπαθί λευκό, σα φίδι, κυματιστό έσερνε στην πλάτη...

Ήτανε η Χιονούλα...

Όλοι την αναγνώριζαν,

ουλή κάθετη έλαμπε στο μέτωπό της,

τα μάτια της μικρά, γαλαζοπράσινα,

στάχτη φάνταζε μέσ' άπ' αυτά ο δύσμοιρος εχθρός της...

Μια νύχτα με Σέλας στη θύμησή της κεντήθηκε,

μονάχη έμειν' αυτή με τ' Αερικό της

δεύτερη χαρακιά δημιουργήθηκε,

Σταυρό είχε πλέον στο μέτωπό της ..

Ήτανε η Χιονούλα με τ' όνομα,

ξακουστή για την πολεμική της χάρη,

αφού ποτέ της δε δίσταζε 

κεφάλια όταν έπρεπε, με μια κίνηση να πάρει!

Κανείς ποτέ δεν μπορούσε 

πλήγμα θανάσιμο να της καταφέρει...

Κι αν το Βορρά κατάματα κοιτούσε,

ο εχθρός ξωπίσω της ένιωθε ήδη το αίμα του να ρέει!

Η φήμη της εξαπλώθηκε,

όπως αναμενόταν, με γρηγοράδα,

του Βορρά ο Πρίγκηπας την έμαθε κι αναστατώθηκε,

το λόγο της ζήτησε για μία και για πάντα...

Τον πρίγκηπά της παντρεύτηκε, 'ζήσαν αγαπημένοι,

μα ποτέ της το Σταυρό δεν έχασε, ήταν ευλογημένη!

©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.