Το σπιράλ των αναμνήσεων

Το λευκό και το μαύρο, 

χορδές αγαπημένες. Πάλλονται ξανά...

Άλλο ένα ντόμινο ξεκινά...

Οι συχνότητες με κάνουν και παρανοώ,

μηδέν, ένα, δύο, άπειρο...

Οι πιθανότητες μπλεγμένα καλώδια...

Βαλς χορεύουν μεταξύ τους, 

μα πατούν σε σπασμένους καθρέφτες...

Το λευκό και το μαύρο, 

χορδές αγαπημένες. Πάλλονται ξανά...

Ποια οδό να διαλέξω;

Και πόσο γρήγορα θα τρέξω;

Στο σύμπαν αυτό όλα συμβαίνουν.

Κι όλα αναβάλλονται....

Φτάνει η ώρα των αποφάσεων...

Οι συχνότητες με κάνουν και παρανοώ,

μηδέν, ένα, δύο, άπειρο...

Ποιο βίωμα μυστικό,

θα τραβήξει τη σκανδάλη;

Παράλληλων συμπάντων βαλς,

κάθ' ένα και μια ιστορία...

Ξετυλίγω το σπιράλ των αναμνήσεων,

αναβίωση ξεχασμένων κομματιών του χθες...

Οι συχνότητες με κάνουν και παρανοώ,

μηδέν, ένα, δύο, άπειρο...

Στο ντόμινο αυτό τέλος δεν υπάρχει...

© Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.