Τριγυρνώ μες σε χαμένα Βασίλεια,
κάπου μου 'παν πως υπάρχει η αθανασία,
τη Νέμεσις αναζητώ,
να λυτρώσει εμένα, τον Θνητό.
Κι αν είχα φτερά από μετάξι,
ακόμη δεν είχα πρωτοπετάξει.
Ασπίδα μου το αιθέριο φυλαχτό μου,
έδιωχνε πέρα τον κακό λογισμό μου.
Ήταν δοσμένο από χέρια αγνά,
της γιαγιάς μου, ζευγαρωμένο με λόγια σοφά:
"Πάρ' το και να προσέχεις,
το Χριστό μαζί σου πάντοτε να έχεις!"
Κάπου στα χιλιοδιαλυμένα Βασίλεια,
σε κρύπτη παγωμένη, ανήλια,
βρήκα τον Αόρατο Εχθρό.
ήξερα όμως τι να του πω:
"Ξέρω ότι 'σαι εδώ
σου 'χω νέα κι έπρεπε να σε βρω.
Η Σκιά τρέμει το Φως
κι η Νέμεσις για 'μένα είναι σκοπός.
Η Δικαιοσύνη θα αποδοθεί,
η κλεμμένη ζωή πίσω θα παραδοθεί,
κι αν ακόμη παραμείνω Θνητός,
κλείνοντας τα μάτια θα μείνω για πάντα Ξυπνητός."
Η γιαγιά μου τ' άκουσε και χαμογέλασε,
ούτε μια στάλα χρόνος δεν πέρασε,
επιτέλους πρωτοχτύπησα τα μεταξένια μου φτερά
και στις κόρες μου άναψε της Νέμεσις η τρομερή Φωτιά!
© Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.