Lyricnaut: Η αόρατη φυλακή

Σκέφτομαι ως φυλακή τι ορίζω,

γιατί έτσι τη νόμιζα, ένα δωμάτιο σκοτεινό, γκρίζο...

Τα πράγματα όμως είναι διαφορετικά,

το παρόν έχει αλλάξει, δραματικά...

Τα σιδερένια κάγκελα πια δεν είναι εκεί,

ούτε απ' έξω οπλοφόροι αστυνομικοί.

Οι ισοβίτες ατσάλινες μπάλες δε φορούν,

αλλά όλοι μπορούν εύκολα να τους δουν.

Είναι μια φυλακή με τούβλα το ένα και το μηδέν,

again and again,

ψηφιακό ναρκωτικό,

σε κάνει διαβάτη αδιάφορο και βιαστικό...

Γλύκα έχει εθιστική,

το νου σου όμως ατονεί.

Κι αν αντιδράσεις σα δυναμίτης,

γίνεσαι αυτόματα ερημίτης...

Την κοινωνία έκανε την ιστορία να ξεχάσει,

την ταυτότητά της έχει πια χάσει.

Kανείς δεν είναι ελεύθερος πραγματικά,

ακόμη κι αν πιστεύει πως όπου θέλει πετά.

Την πόρτα της δεν ανοιγοκλείνεις,

πολύ δύσκολα μακριά της μπορείς να μείνεις,

ίσως μ' ένα βιβλίο αγκαλιά,

ή μ' ένα φίλο παρέα στην ακρογιαλιά...