Ο γητευτής των ονείρων

Στον ωκεανό "Ονειροχρόνος"

δαμάζω τα κύματα πάντοτε μόνος,

ενίοτε λαθεύω,

μα ό,τι κι αν κάνω σε 'μένα πιστεύω...

Τα μάτια κλείνουν, τ' ονείρεμα αρχίζει,

αίμα που ξαφνιάζεται, μα δεν πήζει,

ο γητευτής των ονείρων τον ιστό του υφαίνει,

η ψυχή του σημαία ψηλά, αρχίζει κι ανασαίνει...

Ως ονειροναύτης αληθινός,

μες σε σκιές χορεύω φωτεινός,

με δρεπάνι εφιάλτες θερίζω,

στ' ονείρεμα συχνά τους αντιμετωπίζω...

Χαράσσω ονειρική γεωγραφία,

σταυρός χρυσός η μόνη μου προστασία,

άγκυρά μου μοναδική,

πάντα με συνοδεύει ως κι εκεί...

Στον ωκεανό "Ονειροχρόνος"

τελείως φεύγει ο πόνος,

κρίκοι πολλοί σ' αέναη καδένα

κι εγώ αερικό τρελό, στοιχείο άλλο ένα...

Τα μάτια κλείνουν, τ' ονείρεμα αρχίζει

η ανάσα που παραπατά, μα ξαναρχίζει,

ο γητευτής των ονείρων τον ιστό του υφαίνει,

η ψυχή του σημαία ψηλά, αρχίζει κι ανασαίνει...

Ως ονειροναύτης αληθινός,

μες σε σκιές χορεύω φωτεινός,

με δρεπάνι εφιάλτες θερίζω,

στ' ονείρεμα συχνά τους αντιμετωπίζω...

Χαράσσω ονειρική γεωγραφία,

σταυρός χρυσός η μόνη μου προστασία,

άγκυρά μου μοναδική,

πάντα με συνοδεύει ως κι εκεί...

Τα μάτια κλείνουν, τ' ονείρεμα αρχίζει,

αίμα που ξαφνιάζεται, μα δεν πήζει,

ο γητευτής των ονείρων τον ιστό του υφαίνει,

η ψυχή του σημαία ψηλά, αρχίζει κι ανασαίνει...

© Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.