Η ανθοδέσμη

Στη μιαν άκρη του δρόμου εσύ

και 'γω στην άλλη,

τόσα χρόνια περίμενα γι' αυτό απνευστί, 

φυσά για 'μένα ευνοϊκό μαϊστράλι.

Τα αισθήματα που κουβαλούσα,

κρέμονταν αλυσίδα βαριά στο λαιμό μου,

νύχτες ατέλειωτες παραληρούσα,

κόντεψα να χάσω εντελώς τον εαυτό μου...

Δεν έμεινα στα παλιά,

παρά την προδοσία,

με το φίλο μου έφτιαξες ερωτική φωλιά,

ποταπή γυναικεία αποστασία...

Παρ' όλα αυτά προχώρησα,

πήρα τον μονόδρομο,

τι υπομονή είχα, απόρησα,

να σας αγνοώ αγκαλιασμένους σε γεμάτο πεζόδρομο...

Τώρα πια στη μιαν άκρη του δρόμου εσύ

και 'γω στην άλλη,

τόσα χρόνια περίμενα γι' αυτό απνευστί, 

φυσά για 'μένα ευνοϊκό μαϊστράλι.

Μια νεράιδα γνώρισα ντόμπρα, αληθινή,

πάντα κρατά ραβδάκι,

μέσα-έξω ομορφιά έχει θαυμαστή,

και 'να κορμί-φαρμάκι!

Θυμάσαι;

Στο γάμο μας την είχες καλέσει,

την ανθοδέσμη όταν πέταξες,

ήταν αυτή που δεν την άφησε να πέσει!

Τώρα πια στη μιαν άκρη του δρόμου εσύ

και 'γω στην άλλη,

τόσα χρόνια περίμενα γι' αυτό απνευστί, 

φυσά για 'μένα ευνοϊκό μαϊστράλι.

Μια νεράιδα γνώρισα ντόμπρα, αληθινή,

πάντα κρατά ραβδάκι,

μέσα-έξω ομορφιά έχει θαυμαστή,

και 'να κορμί-φαρμάκι!

© Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.