Βράδυ, πρωί, μεσημεράκι
αράζω στο λουλουδένιο μου συννεφάκι...
Τις έννοιες πια δεν τραβάω,
είτε ο Βούδας είναι, είτε ο Τάο...
Όλες μου τις αμαρτίες συγχωρώ,
αύριο καινούριες θα φτιάξω, το ποιες είναι μυστικό!
Το κινητό κλείνω, είναι η ώρα,
τώρα που βρήκα των ονείρων την αιώρα.
Πάω εκεί που πάντα με την ψυχή μου γελάω,
πολύτιμο χρόνο για χαζά δε σπαταλάω.
Βράδυ, πρωί, μεσημεράκι
αράζω στο λουλουδένιο μου συννεφάκι...
Τις έννοιες πια δεν τραβάω,
είτε ο Βούδας είναι, είτε ο Τάο...
Όλες μου τις αμαρτίες συγχωρώ,
αύριο καινούριες θα φτιάξω, το ποιες είναι μυστικό!
© Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.