Σε καρουζέλ υπόγειο,
με κάποια αλογάκια σπασμένα
κι άλλα απλώς εκ γενετής καταραμένα...
Νιάτων φυλακή, κλειστό κουτί.
Φως φεγγίτη μια ψυχή ερεθίζει,
τριαντάφυλλο πονά αντί ν' ανθίζει...
Καρουζέλ υπόγειο,
νοικιασμένο σε κλόουν θλιμμένο,
κακομακιγιαρισμένο...
Αηδόνι πρωινό
στέκει εκεί που των νιάτων η φυλακή τελειώνει,
μια νότα οικεία, ζεστή τον ξεκλειδώνει...
Κι έτσι ξαφνικά,
το πρόσωπο του κλόουν αχνοφωτίζει,
δεύτερο ημίχρονο γι' αυτόν αρχίζει...
Παρελθόντος φαντάσματα,
αγάπης απάτες
ξόρκια λύνονται κι αυταπάτες.
Νιάτα που χάθηκαν,
το παρελθόν πίσω δε γυρίζει,
ο κλόουν ήδη στο μέλλον πατά,
δεύτερο ημίχρονο γι' αυτόν αρχίζει...
© Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
