Χάρτινος Κύκνος

Πόλη θολή μες απ' τα τζάμια,

τα δάχτυλά μου πέφτουν αμαχητί

σε ασήκωτο χαρτί...

Διαβάζω αργά και ο χρόνος φαρδαίνει,

κάθε μια φράση ξεχωριστή μαχαιριά,

δοσμένη απ' αυτούς που πίστευα πως μ' αγαπούσαν...

Έριξα τα ύστατά μου δάκρυα

για κάποιο τέλος ευχάριστο, κινηματογραφικό,

ο πόνος όμως εκεί, ανίκητο ξωτικό...

Χάρτινος Κύκνος

Με μια πένα σχεδίασα στα διαβασμένα, 

έναν κύκνο με λευκά φτερά απλωμένα...

Πρόχειρα το γύρω-γύρω έκοψα

και κράτησα σφιχτά τον Κύκνο,

μονοπάτι να βρω προς το χαμένο μου λίκνο...

Χάρτινος Κύκνος

Χρόνο δεν έχασα,

απάνω του ανέβηκα και πέταξα,

απ' τα δεσμά του πόνου ν' απελευθερωθώ...

Με πήγε σε τόπους που είχα ξεχάσει.

Εκεί όπου αγάπη βασιλεύει.

Εκεί όπου οι γονείς για πάντα αγαπούν.

Κι απ' τα παιδιά τους άδικα το γάλα δε στερούν...

Χάρτινος Κύκνος

© Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.