Μισός Θεός μισός αγρίμι

Πλάι σε αυγό φιδιού

γεννήθηκε το Τσακάλι.

Μητέρα του η Γη,

Πατέρας του ο Ουρανός.

Μόνος του έζησε

στην αμείλικτη Άγρια Φύση.

Απάτσι νύχτες την υμνούσε

με το κέδρινο φλάουτό του.

Έτσι ήταν πλασμένο το Τσακάλι,

μισός Θεός, μισός αγρίμι...

Τα άστρα του μίλαγαν,

μ' άκουγαν και 'κείνον.

Απ' όλες τις ιστορίες τους, 

αξέχαστη του 'μεινε η "Ανθισμένη".

Ίδια μ' εκείνον,

αιθέρια, μοναδική.

Λιγάκ' ήπιε απ' το ρυάκι του,

να ξεδιψάσει πριν να φύγει.

Την Αλήθεια της αναζήτησε,

μέσα της βρήκε τη δική του.

Σερενάτα ερωτική της τραγούδησε o αυλός του,

ώσπου η μελωδία έσβησε, χάθηκε, δεν την ξανάδε...

Τ’ άστρα του 'μειναν,

οι παλιοί, καλοί του φίλοι.

Κι οι πληγές σιγόσβησαν 

στις αγκάλες της ερήμου...

Μισός Θεός, μισός αγρίμι...

© Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.