Τ’ άρμα σου κρατώ και ‘συ πετάς,
Τι επίπεδο! Τι χάρη!
Είμ’ ο υμνητής της δικής σου ομορφιάς,
τ’ αρσενικό μου λογισμό φτιάχτηκε να συνεπάρει!
Δόθηκε άδεια για τέτοιο κάλλος, θεϊκή,
ως άλλη Λίνα Μόζα!
Τι να λέμε, η αύρα σου καθηλωτική,
ταυτόχρονα κούκλα, μα και σκερτσόζα!
Είν’ αυτό που λέω ακριβώς,
τόσο το έξω, όσο και το μέσα!
Τρόπος ζωής, μοντερνίζων παραδοσιακός,
με ήθος, χιούμορ, πίστη, μπέσα!
Τούτοι είν’ οι λόγοι, στο λέω απερίφραστα,
να σε θέλω σύζυγό μου!
Μιλώ ειλικρινά, μην το παίρνεις αψήφιστα,
σοβαρή κουβέντα έκανα με τον εργένη εαυτό μου!
Σ’ αγαπώ, αληθινά, τρυφερά, αθώα, παντοτινά…
©Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.